Հայ Կաթողիկէ Եկեղեցին Լեհաստանում

» cały artykuł

To zdjęcie, które wam pokazuję, jest moim zdjęciem. Ojciec trzyma mnie na rękach, a matka moją siostrę – fotografia została zrobiona na samym początku tworzenia się naszej rodziny. Później, po nas, urodziło się jeszcze dwóch synów, a ja wstąpiłem do klasztoru.
To zdjęcie jest dla mnie bardzo cenne: kryje się za nim wiele historii. Najważniejsze jednak, że na tej fotografii miałem półtora roku.
Mój ojciec był sierotą w czasie ludobójstwa Ormian. W tamtym okresie, wstępując do zgromadzenia salezjanów, został wysłany do Włoch, gdzie dorastał, studiował i przygotowywał się do kapłaństwa.
Pewien misjonarz poinformował go, że na pograniczu Turcji i Syrii jest ktoś, kto może być członkiem jego rodziny. Ojciec pojechał tam i odkrył, że to jego rodzony brat. Ten brat nie zgodził się, by kontynuował formację kapłańską i nalegał, by założył rodzinę.
Wtedy ojcu przedstawiono sierotę, która ocalała z ludobójstwa jedynie wraz z matką. Zawarli małżeństwo pod warunkiem, że ich pierwsze dziecko – niezależnie od tego, czy będzie chłopcem czy dziewczynką – zostanie poświęcone służbie Bogu. Ojciec postawił sprawę jasno: „Jeśli to przyjmiesz, pobierzemy się; jeśli nie – każde z nas pójdzie swoją drogą”.
Tak się stało, że w wieku dziewięciu lat wstąpiłem do klasztoru, a osiemnaście lat później zostałem wyświęcony na wardapeta (mnicha-kapłana).
Mój ojciec był blisko związany z kilkoma duchownymi. Dwaj z nich są dziś na drodze do kanonizacji: kardynał Agadżanian i arcybiskup Zohrabian. Zachowałem część korespondencji, którą ojciec do nich wysyłał i od nich otrzymywał. W tych listach wraca jeden temat: jego pragnienie, by syn został świętym kapłanem.
Ja świętym nigdy nie byłem, ale ojciec chciał, żebym przynajmniej szukał tej drogi. Pisał do nich i prosił o modlitwę, abym doszedł do świętego kapłaństwa.
Czasem czytam te listy i próbuję zrozumieć jego emocje: czego ode mnie oczekiwał – i jak wyglądało to w zderzeniu z moją ludzką słabością. I wciąż staram się iść tą drogą, którą on pragnął dla mnie.

W dniach 11-13 lipca 2024 r. we wspólnocie Dzithankov (wioska na granicy prowincji Szirak i Aragacoton), parafia pw. Świętego Krzyża zorganizowała trzydniowy "obóz podwórkowy" (takie naszae "półkolonie"?) pod patronatem Ordynariatu Kościoła Ormiańskokatolickiego. Dzieci z gminy Dzithankov spędziły niezapomniane dni. Uczestniczyły w mszach św., miały lekcje katechizmu.
Ale też przygotowano dla nich różnorodne zabawy: intelektualne, sportowe, tańce grupowe, odgadywanie melodii, rysowanie postaci z kreskówek, itp. Ostatniego dnia obozu dzieci udały się z pielgrzymką do wsi Sarnachbjur.
Wyrażono głęboką wdzięczność Administratorowi Apostolskiemu ks. Michałowi Bassalé, z którego błogosławieństwem i wsparciem zorganizowano podwórkowe obozowisko, a dzieci z gminy Dzithankov spędziły niezapomniane dni.

W dniach 14-16 lipca we wsi Bavra (tej w Gruzji, bo jest i wioska Bavra w Armenii, prow. Szirak...) zorganizowano obóz dla młodzieży pod przewodnictwem miejscowego księdza Rubena Misisyana.  Trzydniowy obóz rozpoczęła Msza św., a idąc w procesji na miejsce zgromadzenia śpiewano piękne pieśni. Liderzy młodzieży z Bavry,  organizowali codzienne ciekawe i edukacyjne zajęcia dla dzieci - uczestników obozu. Dołączył do nich również brat Hovhannes ze zgromadzenia Mechitarystów oraz seminarzyści diecezjalni brat Yeghishe i brat Hovhannes. Powierzano im wychowanie religijne dzieci.
Celem obozu, wypełnionego Świętą Liturgią, modlitwą, nauką religii, pieśniami, tańcami, zabawami i dobrą atmosferą, było wzmocnienie miłości, wiary i chrześcijańskich zachowań w relacjach międzyludzkich wśród dzieci.
Oczywiście ostatniego dnia obozu nie zabrakło tortu i wręczenia prezentów, co sprawiło, że dni obozowe jeszcze bardziej zapadły młodym ludziom w pamięć

»  artykuły w j. ormiańskim (strona Ordynariatu Ormiańskiego Kościoła Katolickiego dla Armenii i Europy Wschodniej): 

»  Bavra                      »  Dzithankov  

Na początku homilii Katolikos przywitał i pobłogosławił księży - ormiańskich i łacińskich - koncelebrujących z nim mszę św., a także wszystkich zgromadzonych w katedrze. Wyraził wielką radość z obecności wielu dzieci w kościele. To równocześnie ich święto. Są jak Aniołowie, którzy przynieśli wiadomość o narodzeniu zbawiciela Chrystusa.
Zadziwiające, że tak jak dzisiaj śpiewamy, Zbawiciel zechciał przyjść na ziemię właśnie w taki sposób - wejść w historię człowieczeństwa i narodzić się jako dziecko.  Leżący w ciemnej stajence, wśród zwierząt, stał się Światłem dla ciemności świata. On zbawiciel, on Boży Syn.
Bóg Ojciec wysłał aniołów, by obwieścili tą radość, i posłał ich do pastuszków, do biednych ludzi, a nie do tych, którzy żyją w pałacach. I w ten właśnie sposób Bóg zwraca się do nas z przesłaniem: być Pasterzem. Byśmy byli Pasterzami w tym świecie. Nie tylko duchowni, ale każdy z nas, na swoim miejscu,  ma być Pasterzem. Ojcowie i matki, to Pasterze dla swoich rodzinach, dla swoich dzieci. Ma się to przejawiać w byciu świadkiem, w dawaniu świadectwa o Chrystusie.

Spotkanie papieża Leona XIV z wiernymi po kanonizacji – Watykan, 20 października 2025 r.