„Święty Sarkisie, módl się za naszych młodych ludzi, aby nie przestawali marzyć, nie poddawali się i nigdy nie rozpaczali”.
8 lutego, w dzień św. Sarkisa była silna burza śnieżna w rejonie Aszocka. Trzeba było wiele wysiłku by wyjść z domu i przejść nawet niewielką odległość. Jednak ks. Hovsepowi Galstyanowi, który posługuje w kilku górskich parafiach tego rejonu, udało się dotrzeć rano do Sizavet, chociaż jego samochód nie był w stanie dojechać do kościoła i musiał dotrzeć, wraz z młodzieżą, na piechotę.
Ale pomimo takich warunków, podczas mszy św. kościół był wypełniony młodymi ludźmi. Śnieżyca ich nie powstrzymała. Po mszy św. odmówiono modlitwę do św. Sarkisa, następnie modlitwę za młodzież. Młodzież czytała też własne modlitwy i fragmenty książki św. Grzegorza z Nareku.
Po mszy św. – z trudem z powodu zamieci – wszyscy dotarli do budynku administracji wioski, gdzie rozmawiali, pili kawę i herbatę, z ciasteczkami przygotowanymi przez młodzież. Uczczono również przypadającą w tym roku 100. rocznice śmierci ormiańskiego poety Vahana Teriana (a 9 lutego wypada rocznica urodzin poety) czytając jego wiersze. Melik, jeden z młodych ludzi czytał również własne!
Ks. Hovsep Galstyan przekazał jednej z dziewcząt, Argine, list z podziękowaniami od arcybiskupa Rafała Minassiana, Ordynariusza dla Ormian katolików, który – chcąc zachęcić młodzież do aktywności – kieruje taki list co roku w dzień św. Sargisa do aktywnych młodych ludzi, wykazujących się najciekawszymi inicjatywami. Dzień św. Sarkisa jest przecież świętem młodzieży, ich energii, zaangażowania, mniejszych czy większych sukcesów. Dzień ten, to też okazja do zaprezentowania swoich talentów.
  |
  |
Po trudach tego – mimo wszystko – dobrego dnia, udało się ks. Hovsepowi dotrzeć do kolejnej wioski - Mets Sepasar, gdzie grupa młodzieży uczestniczyła we mszy św., modliła się do św. Sarkisa. Niestety ze względu na wielki śnieg nie udało się planowane spotkanie w domu młodzieżowym.
Z Mets Sepasar ksiądz wyruszył do kolejnej wsi, Ghazanchi. Śnieg był tak duży, że samochód zatrzymał się, przez około godzinę nie udało się ruszyć dalej. Ks. Hovsep wydostał się w końcu z pomocą chłopców. Po dotarciu do Ghazanchi, ku wielkiej radości księdza, okazało się, że burza śnieżna nie przeszkodziła młodzieży z tej wioski przyjść na mszę św. Modlili się do św. Sarkisa o wstawiennictwo, również modlitwami przez siebie napisanymi, których w Ghaznchi było wiele. Na spotkaniu po mszy św. ksiądz sprawił wielką radość kilkorgu młodym ludziom, autorom najlepszych modlitw, również przekazując list Arcybiskupa z podziękowaniami.
Kolejną wioską, gdzie miała się odbyć tego dnia uroczystość i modlitwy do św. Sarkisa była Bavra. Ale burza śnieżna wzmogła się. Trzeba było to odłożyć i wracać w tych trudnych warunkach do domu. Ale i to się nie udało. Noc z 8 na 9 lutego ks. Hovsep Galstyan spędził w gościnnych progach szpitala im. Matki Bożej z Nareku w Aszocku.
Następnego ranka, w niedzielę 9 lutego, kiedy śniezyca ustała, udało się cotygodniowe spotkanie w Bavrze. Omówiono fragment Ewangelii przypadający na ten dzień, ksiądz odprawił mszę św. - w wyjątkowo zimnym kościele. I tutaj młodzież czytała - bardzo wzruszające - modlitwy przez siebie napisane.
Po mszy św., na spotkaniu w sali Ormiańskokatolickiego Związku Młodzieży Bavry, również upamiętniono poetę Vahana Teriana, czytając jego wiersze, prezentując życiorys - wszystko przy gorącej herbacie, kawie i cieście.
Jeszcze tego samego dnia młodzież z Mets Sepasar, po mszy św. zorganizowała małe wydarzenie poświęcone Terianowi – co ze względu na śnieżyce nie udało się poprzedniego dnia. Czytali wiersze, tańczyli, rozmawiali.
oprac. EŁ
na podstawie artykułu ks. Hovsepa Galstiyna (link poniżej)
» artykuły na stronie Ordynariatu Armenii i Europu Wschodniej - w j. ormiańskim:
"Ձնաբուքը, Սուրբ Սարգսի տոնը և Վահան Տերյանը"
Sześćdziesiąt lat temu, 11 października 1962 roku rozpoczął się Sobór Watykański II.
Papież Jan XXIII dokonał otwarcia obrad Soboru, którego zwołanie zapowiedział - zaskakując świat i ludzi Kościoła - na początku swojego pontyfikatu, w styczniu 1959 r. To przełomowe wydarzenie w dziejach Kościoła powszechnego było najważniejszym wydarzeniem w Kościele katolickim XX wieku i przypuszczalnie największym spotkaniem w dziejach świata.
11 października 1962 roku, o godzinie 8.30, poprzez wielki plac, wypełniony klaszczącym i wiwatującym tłumem, wyruszyła uroczysta procesja do Bazyliki św. Piotra. Świadkami procesji były dziesiątki tysięcy osób zebranych na placu św. Piotra i miliony widzów oglądających to wielkie widowisko na ekranach telewizorów. Około dwu i pół tysiąca ojców soborowych, spowitych w powiewne białe szaty i z białymi mitrami na głowach, zstępowało po wielkich schodach pałacu nieopodal świątyni, wchodząc następnie do Bazyliki św. Piotra. Gwardia Szwajcarska, Gwardia Szlachecka i Gwardia Palatyńska, biskupi i patriarchowie ze wschodnich Kościołów katolickich w swych egzotycznych strojach liturgicznych i koronach oraz inni zebrani dodawali scenie barwy i różnorodności.
Procesja trwała ponad godzinę, a gdy się zakończyła, przybył Jan XXIII, niesiony na sławnej papieskiej lektyce (sedia gestatoria). Gdy wkraczał do świątyni, wszyscy inni zajęli już swoje miejsca. Bazylikę wypełniali nie tylko ojcowie soborowi, teolodzy, niekatoliccy obserwatorzy i inni, którzy zdołali uzyskać wstęp, lecz również głowy państw. Papież zstąpił z sedia i ukląkł przed ołtarzem, nad domniemanym miejscem pochówku św. Piotra, ukoronowanym wspaniałym brązowym baldachimem Berniniego, gdzie zaintonował hymn Veni, Creator Spiritus, „Przybądź, Duchu Święty”.
Tak rozpoczął się Sobór.
Z ormiańskiego Kościoła katolickiego w soborze uczestniczyła delegacja 750 osób, pod przewodnictwem kardynała Grzegorza Piotra Agadżaniana (obecnie trwa jego proces beatyfikacyjny).
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Ten dwudziesty pierwszy w historii sobór powszechny obradował w latach 1962-1965. Został zwołany w celu odnowy i dostosowania Kościoła rzymskokatolickiego do zmieniających się warunków współczesnego świata. Ogłosił 16 dokumentów, reformujących niemal całość życia Kościoła: cztery konstytucje (trzy dogmatyczne, jedną duszpasterską), dziewięć dekretów i trzy deklaracje.
Sobór watykański II obradował w czterech sesjach od 11 października 1962 r. do 8 grudnia 1965 r. Pierwszej przewodniczył Jan XXIII, i z jego inicjatywy został zwołany, zaś jego następca Paweł VI przewodniczył trzem kolejnym. W chwili śmierci papieża Jan XXIII – 3 czerwca 1963 r. – został zawieszony. Po swoim wyborze Paweł VI zapowiedział kontynuację soboru a tydzień później wyznaczył datę rozpoczęcia drugiej sesji.
Sobór zakończył się 8 grudnia 1965 r. uroczystym publicznym posiedzeniem na placu przed bazyliką św. Piotra, mszą świętą celebrowaną przez Pawła VI, orędziem Papieża i ojców Soboru oraz odczytaniem papieskiego breve In Spiritu Sancto.
W obradach Soboru uczestniczyło 3058 ojców soborowych, tzn. 108 kardynałów, 5 patriarchów, 9 prymasów, 543 arcybiskupów, 2171 biskupów, 12 opatów udzielnych, 16 prałatów udzielnych, 65 prefektów apostolskich, 129 wyższych przełożonych zakonnych. Wspomagało ich ponad 450 ekspertów. Przysłuchiwało im się ponad 50 audytorów i 106 obserwatorów delegowanych przez 28 wspólnot niekatolickich. Ponadto w Soborowym Biurze Prasowym pracowali dziennikarze przygotowujący codzienne oficjalne sprawozdania. W czasie obrad pracowali dyżurni (assignatores locorum) – młodzi księża studiujący w Rzymie, którzy doręczali dokumentację ojcom soborowym, zakrystianie, technicy, lekarze i sanitariusze, kucharze i kelnerzy przygotowujący posiłki oraz funkcjonariusze straży watykańskiej.
Dzisiaj żyje pięciu z uczestników Vaticanum II.
Zajęto się reinterpretacją niektórych dogmatów oraz zmianami w organizacji kościelnej, liturgii i prawie kanonicznym. Sobór Watykański II przeprowadził reformę liturgii, język łaciński został zastąpiony językami narodowymi lub miejscowymi, co pozwoliło wiernym lepiej zrozumieć przebieg Eucharystii. Wcześniejszą celebrację mszy "tyłem do ludu" zastąpiono celebracją "przodem do ludu".
Sobór zapoczątkował przemiany idące w kierunku większego otwarcia Kościoła katolickiego na inne religie chrześcijańskie, jak również na religie niechrześcijańskie. Zainicjowano otwarcie Kościoła rzymskokatolickiego na świat współczesny. Po raz pierwszy hierarchowie odeszli od kanonów potępiających. Stwierdzono, że należy zmienić podejście do świata, nie bać się go i nie demonizować, ale podjąć z nim dialog. Zauważono potrzebę wyjścia ku każdemu człowiekowi i nie stawiania ograniczeń, tak by obejmować troską nie tylko członków Kościoła katolickiego, ale wszystkich ludzi.
Dziesięć najważniejszych postanowień Vaticanum II – tych, które wywarły największy wpływ na życie posoborowego Kościoła, przedstawione chronologicznie, według czasu ich uchwalenia i ogłoszenia w poszczególnych dokumentach, to: 1. Reforma liturgii; 2. Pogłębione rozumienie Kościoła; 3. Powszechne powołanie do świętości; 4. Włączenie się w ruch ekumeniczny; 5. Uznanie wartość religii niechrześcijańskich; 6. Biblia i Tradycja – jedno Objawienie; 7. Biblia w rękach ludzi świeckich; 8. Wolność religijna nie tylko dla katolików; 9. Kościół w dialogu ze światem; 10. Autonomia spraw ziemskich. [więcej TUTAJ].
oprac. EŁ
 |
 |
(Amoris laetitia, 1)
Od 7 do 9 lutego 2020 r. katolicka wspólnota „Wiosna Rodzin”, skupiająca rodziny z Wrocławia i okolic, zorganizowała w Erywaniu, na zaproszenie abp. Minassiana, rekolekcje dla małżeństw z Armenii. Głównym prowadzącym był pan Jurek Demski z Polski wraz z małżeństwem Anną i Stanisławem ze Słowacji (również byli w październiku w Giumri).
Współpraca rozpoczęła się już wcześniej. Poprzednie spotkanie, którego tematem było tworzenie wspólnot rodzin chrześcijańskich w ormiańskim Kościele katolickim, a o którym też pisaliśmy [TUTAJ], odbyło się 5 października 2019 r. również z udziałem gości z Polski i Słowacji. Miejscem spotkania było wtedy Giumri. Kontynuowano wówczas temat wcześniejszego, trzydniowego spotkania z lipca w Centrum Aghajanian – stworzenia w Armenii możliwości duchowej edukacji dla rodzin.
W obecnych rekolekcjach w Erywaniu uczestniczyło 13 par małżeńskich z Erywania, Giumri, Arevik, Panik, Ghazanchi i Mets Sepasar. Były z nimi również dzieci.
Trzydniowy program był bogaty, składał się z wykładów, czytania Biblii, dyskusji w mniejszych grupach, mszy świętych, modlitwy i medytacji. Na rozpoczęcie wszystkich uczestników przywitał abp. Rafał Minassian. Wyraził radość z tak niezwykłego i ważnego wydarzenia, dziękował organizatorom, udzielił swojego błogosławieństwa. W sobotę 8 lutego Ks. Daveyan odprawił mszę św. dla uczestników spotkania, wygłosił kazanie.
Pan Jurek Demski podczas wykładów nakreślił cztery zasady życia duchowego, mówił o relacji mąż - żona, odnosząc się do Ewangelii i pism św. Pawła, o rozwijaniu dialogu między małżonkami.
Podczas tych zajęć edukacji duchowej dla rodziców, młodzież ze wspólnoty katolickiej w Erywaniu zorganizowała zajęcia dla dzieci w oddzielnych salkach.
Rekolekcje zakończyła niedzielna mszą św. sprawowana również przez Ks. Daveyana. Zaplanowano już kontynuowanie rozpoczętych rekolekcji latem, w okolicach Giumri.
oprac. EŁ
na podstawie artykuły na stronie Ordynariatu (link poniżej)
i informacji od organizatorów
» artykuł na stronie Ordynariatu Armenii i Europu Wschodniej - w j. ormiańskim
Od 22 lipca do 3 sierpnia 2022 r. katolikos - patriarcha Cylicji dla Ormian katolików, Rafał Piotr XXI Minassian przebywa z wizytą duszpasterską w Australii, na zaproszenie ks. Parsegha (Bazylego) Sousaniana z ormiańskokatolickiego Kościoła Australii.
W uroczystości wzięli udział wierni Kościoła ormiańskokatolickiego w Melbourne. W swoim kazaniu wygłoszonym z tej okazji, Katolikos - patriarcha Rafał Piotr XXI, witając członków wspólnoty, podkreślił m. in., że jego wizyta w Australii jest znakiem ojcowskiej troski, przybył tutaj, aby zrozumieć ich problemy i znaleźć rozwiązanie. Specjalne słowa podziękowania skierował do wielebnego ks. Bazylego Sousaniana, za jego dwudziestoletnią posługę, którą, wbrew wszelkim przeciwnościom, stara się zapewnić opiekę duszpasterską zarówno społeczności Sydney, jak i Melbourne. 
W swoim powitalnym przemówieniu skierowanym do katolickiego Patriarchy ormiańskiego abp Rabbat stwierdził, że Jego wizyta jest powodem do wielkiej radości i błogosławieństwem. Wspomniał też rok 2018 i swoją podróż do Armenii, przyjacielskie spotkanie z ówczesnym ordynariuszem ormiańskiego Kościoła katolickiego w Armenii abp. Minassianem. Odnosząc się do teraźniejszości Kościoła Australii, abp Robert Rabbat podkreślił, że społeczność ormiańska wniosła pozytywny wkład w Australii i jest ceniona przez społeczeństwo australijskie. Na zakończenie przemówienia życzył, aby ta wizyta nadała nowy kierunek wspólnocie ormiańskokatolickiej i wzmocniła braterskie więzy między wspólnotą a Patriarchatem, a także wszystkimi Ormianami w Australii. 
We wtorek 26 lipca przewidziane jest spotkanie z rzymskokatolickim arcybiskupem Melbourne, Piotrem Comensoli, a po południu spotkania z rodzinami ormiańskokatolickimi. strony Patriarchatu i Ordynariatu Ormiańskiego Kościoła Katolickiego dla Armenii i Europy Wschodniej
» Ordynariat » Vatican News » Patriarchat
»Tutaj gazeta w PDF: Կանթեղ-Թերթ #1
(Թերթի բովանդակությանը կարող եք ծանոթանալ PDF տարբերակով՝ )
Bavra, to niewielka górska wioska w północnej części Armenii (prowincja Szirak), licząca niecałe 500 mieszkańców.
Pod koniec listopada 2019 R. Ormiańskokatolicki Związek Młodzieży Bavry wydał magazyn «Կանթեղ». Czasopismo, które adresowane jest do lokalnej wspólnoty, głównie przedstawia działalność tego związku, organizowane przez niego wydarzenia, a także artykuły dotyczące wiary, nauki ormiańskiego Kościoła katolickiego i Kościoła powszechnego.
Pomysł wydawania własnej gazety, ochoczo podchwycony przez młodzież, podsunął ks. Hovsep Galstyan.
Ormiańskokatolicki Związek Młodzieży Bavry zainaugurował działalność w 2018 r. Dzięki wspólnym wysiłkom ormiańskiego duchowieństwa katolickiego, przede wszystkim ks. Hovsepa Galstyana, i młodzieży z wioski.
Jego celem jest służenie Kościołowi katolickiemu, Kościołowi powszechnemu oraz społeczności lokalnej i krajowej, a także zapewnienie młodzieży ze wspólnoty najkorzystniejszych warunków dla ich rozwoju indywidualnego i wspólnotowego. Pomoc w tym, by stali się aktywnymi młodymi ludźmi, oddanymi Panu Jezusowi Chrystusowi i najlepszym wartościom ludzkim - poprzez życie zgodnie z Ewangelią, głoszenie jej swym życiem i działaniem.
Również ma się przyczyniać do wprowadzania zmian w życiu społeczności, pomóc młodym ludziom tworzyć dobro i miłość w trudnych warunkach, odnaleźć nadzieję tam, gdzie ją często niełatwo dostrzec.
  |
  |
  |
  |
  |
Ks. Hovsep Galstyan mówi we wstępnym artykule (w wolnym tłumaczeniu):
Umiłowani Wierni,
Cele stworzenia tej małej gazety są dwa:
1. Ważne jest, abyśmy informowali o działaniach naszej młodzieży, ponieważ wielu z was nie wie, co robią młodzi ludzie, gdy spotykają się w każdą niedzielę dwie godziny przed mszą św., o wspólnej pracy na rzecz rozwoju wspólnoty. Chcemy przedstawić w tej gazecie, co już zrobiliśmy i co zamierzamy zrobić.
Chciałbym zachęcić, by przyjrzeć się wierze, działaniom i umiejętnościom swoich dzieci i zrobić wszystko, aby ich zachęcać, wspierać, pomóc rozwijać te umiejętności. Nigdy nie podcinać skrzydeł ich nadziei, marzeniom i entuzjazmowi. Zawsze potrzebują do tego innych ludzi, ich pomocy.
Twoje dzieci, nasza młodzież, to osoby kreatywne, to przyszłość nas wszystkich. Chcemy pomóc młodym ludziom mieć nadzieję, pomóc im uwierzyć, że tam, gdzie wszystko wydaje się beznadziejne, gdzie praca wydaje się bezużyteczna – ma ona sens, mogą tworzyć dobro. Wasze obawy, często nieuzasadnione, brak nadziei w was - nie powinny hamować entuzjazmu waszych dzieci. Chciałbym, by były lepszymi dziećmi - dla was i całej wspólnoty, dla kraju i społeczeństwa.
Będziemy aktywniej zachęcić młodzież do uczestnictwa w wydarzeniach związkowych, do wspólnego rozwiązywania ich problemów - cenna jest dla mnie obecność każdej młodej osoby. Zapraszamy do przyłączenia się do Związku młodych ludzi, którzy nie są jeszcze zaangażowani w nasze działania.
2. Drugim celem stworzenia gazety jest pomóc wam wyraźniej dostrzec znaki obecności Boga i boskiej miłości w twoich rodzinach i wspólnocie, stały, cichy wpływu Ducha Świętego na Wasze serca, wiarę, pragnienie pogłębiania wiedzy, modlitwę. Mają także uświadamiać, że często pragniecie Chrystusa, tęsknicie za Nim, a nie uczestniczycie we mszy św.
Jej misją jest także przypominanie Wam o Waszych duchowych korzeniach, tożsamości.”
2 grudnia młodzi ludzie, członkowie Ormiańskokatolickiego Związku Młodzieży Bavry, rozdali wszystkim mieszkańcom wioski nowo wydane pismo. Dotarli do ich domów, mimo niskiej temperatury i zimowej aury. Gratulacje!
Wszystkie prace związane z tworzeniem czasopisma są wykonywane dobrowolnie przez ks. Hovsepa i grupę młodych ludzi.
Publikacji patronują: abp. Rafał Minassian, Caritas Armenii i organizacja Młodzieży Katolickiej Armenii (Armenian Catholic Youth).
oprac. EŁ
» artykuły na stronie Ordynariatu Armenii i Europu Wschodniej - w j. ormiańskim:
"Լույս տեսավ Բավրայի հայ կաթողիկէ երիտասարդական միության պարբերաթերթը:"
Uczestniczyli w nim biskupi z Libanu, Syrii, Egiptu, Iranu, Francji, Stanów Zjednoczonych, Kanady i Ameryki Południowej.
Program Synodu obejmował zagadnienia duchowe, duszpasterskie, diecezjalne, kanoniczne, administracyjne, edukacyjne, wydawnicze, informacyjne i społeczne. Synod również zajął się sytuacją wspólnot ormiańskich i problemami, z jakimi boryka się cały naród ormiański.
Po ich przedyskutowaniu Ojcowie Synodalni dokonali wyboru nowych biskupów i urzędników na wakujące stanowiska. Z radością przyjęli zaproszenia do udziału w ceremoniach beatyfikacji i kanonizacji Sługi Bożego Mechitara Abbahora, zaplanowanych na 8 września w klasztorze w Wenecji.
Również zostali zaproszeni na uroczystość rozpoczęcia kolejnego etapu procesu beatyfikacyjneg bł. kard. Grzegorza Piotra XV Agadżaniana w październiku 2022 r. w Rzymie.
 |
 |
Obrady synodu biskupich Kościoła ormiańskokatolickiego zakończyły się w poniedziałek wieczorem uroczysta liturgią pod przewodnictwem Katolikosa - Patriarchy dla Ormian katolików Rafała Piotra XXI Minassiana w kościele w Bzommar, sanktuarium maryjnym Matki Bożej z Bzommar.
„Gdyby milion dzieci modliło się na różańcu,
wówczas świat napełniłby się pokojem" (św. o. Pio)
Papieskie Stowarzyszenie „Pomoc Kościołowi w Potrzebie” każdego roku 18 października o godz. 9.00, włącza się w międzynarodową akcję modlitewną "Milion dzieci modli się na różańcu". W tym dniu na sześciu kontynentach dzieci z wielu krajów świata modlą się w intencji pokoju.
Jezus powiedział:
“Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże”
a w innym miejscu:
“Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”
Pomysł tej kampanii modlitewnej powstał w 2005 roku w stolicy Wenezueli, Caracas, podczas modlitwy różańcowej dzieci na zajęciach religii. Wychowawczyni opiekująca się grupą powiedziała wówczas: „Wyobraźmy sobie, jakby to było cudownie, gdyby tak milion dzieci modliło się równocześnie na różańcu. Wówczas świat na pewno by się odmienił na lepsze". Tak rozpoczęła się akcja „Milion dzieci modli się na różańcu”.
Stowarzyszenie „Pomoc Kościołowi w Potrzebie” zaprasza do współpracy katechetów i uczniów, młodzież katolicką, dzieci i ich rodziców. Modlitwa działa cuda! Wspólnie można zmieniać świat, szczególnie tam gdzie dochodzi do ciągłych ataków na chrześcijan. Modlitwa i czynna pomoc prześladowanym za wiarę w Jezusa Chrystusa da siłę, by przetrwać w wierze ciężki czas.
***
18 października 2019 r. ormiańskokatolicka młodzież z Bavry (prowincja Szirak) przyłączyła się do tej ogólnoświatowej modlitwy różańcowej tysięcy dzieci w różnych wspólnotach katolickich na całym świecie. Pielgrzymowała, pod przewodnictwem swojego kapłana, ks. Hovsepa Galstiana, do kaplicy św. Jana Chrzciciela (sąsiednia prowincja Lori).
Kaplica położona jest w górach, na wysokości 2197 m npm. Jest otoczona wielka czcią i miłością przez wiernych. Wierzący w moc wstawiennictwa Marii Panny i św. Jana Chrzciciela otrzymali wiele łask, zostali uzdrowieni z poważnych chorób.
Chociaż droga była stroma i trudna, młodzi odmawiali różaniec, wspinając się do kaplicy na szczycie góry, ofiarowując ten trud Najświętszej Marii Pannie i św. Janowi Chrzcicielowi, prosząc o pokój i odpuszczenie grzechów. Przy kaplicy wspólnie śpiewali liturgię i modlili się w intencji swojej wspólnoty, swoich rodzin, umocnienia w wierze.
oprac. EŁ
na podstawie: Pomoc Kościołowi w Potrzebie
strona Ordynariatu Armenii i Europu Wschodniej
zdjęcia: FB ks. Hovsepa Galstiana
| (nagranie z powitania, w j. ormiańskim - trzeba kliknąć na zdjęcie) |
25 maja 2022 r. katolikos patriarcha Cylicji dla Ormian katolików, Rafał Piotr XXI Minassian udał się z pierwszą wizytą patriarszą do Stanów Zjednoczonych, która potrwa do 8 czerwca.
Ormiańskokatolicka Eparchia Pani z Nareku w Glendale, na czele której stoi bp Michael Muradian, obejmuje Stany Zjednoczone i Kanadę*. Patriarcha przez kilkanaście lat przebywał w USA – był proboszczem najpierw w Nowym Yorku, a później w Glendale w Kalifornii (był jednym z inicjatorów budowy tutejszego kościoła). To tu właśnie, w katedrze pw. św. Grzegorza Oświeciela, rozpoczęła się 27 maja wizytacja duszpasterska.
W piątek, 27 maja 2022 r, kościół ormiańskokatolicki św. Grzegorza Oświeciciela w Glendale przeżył szczególny historyczny moment, witając przybyłego z Libanu, na zaproszenie bpa Muradiana, katolikosa patriarchę Rafała Piotra XXI Minassiana.
Wizyta Czcigodnego Gościa rozpoczęła się ceremonią powitania z nabożeństwem, w której uczestniczyli przedstawiciele różnych Kościołów i wyznań. Obecni byli także ormiańscy i amerykańscy politycy, osobistości życia społecznego i publicznego, jak burmistrz Glendale, ambasador Republiki Armenii, zastępca burmistrza Los Angeles, a także przedstawiciele różnych partii i organizacji ormiańskich, i przedstawiciele innych świeckich organizacji.
Na zakończenie ceremonii bp Michael Muradian, witając Patriarchę, przypomniał jak wiele ciężkiej pracy i poświęcenia włożył On w budowę tutejszego kościoła, który teraz stał się katedrą eparchii, a w której dziś przebywa jako Gość Honorowy.
Natomiast katolikos Rafał Piotr XXI w swoim wystąpieniu powiedział: „Wróciłem do domu, aby podziękować Panu Najwyższemu i wam wszystkim, ale wiedzcie, że to nie ja wykonałem tą pracę, lecz Chrystus wykonał ją przeze mnie. Przyszedłem powiedzieć wam to, o co przed chwilą modliliśmy się – aby Bóg umocnił w nas nadzieję, miłość i miłosierdzie, abyśmy byli godni Jego miłosierdzia i Jego obecności w naszym życiu. (…) Bóg obdarzył mnie dziś większą odpowiedzialnością, abym coraz gorliwiej Mu służył, przekazując wam Jego przesłanie, że powinniście kochać się nawzajem tak, jak On umiłował nas.”
Na zakończenie uroczystości odbyło się poświęcenie kamiennej tablicy pamiątkowej umieszczonej przy wejściu do Katedry z okazji historycznego wydarzenia – pierwszej wizyty katolikosa patriarchy Cylicji dla Ormian katolików, Rafała Piotra XXI Minassiana.
Po ceremonii nastąpiło przyjęcie i spotkanie z wiernymi.
W niedzielę 29 maja o godz. 10.30 (czasu miejscowego) Patriarcha przewodniczył liturgii w tym samym kościele [artykuł w j. ormiańskim i zdjęcia TU i TU] – katedrze ormiańskokatolickiej, rozpoczynając tym swoją wizytację duszpasterską, podczas której odwiedzi również Fresno, San Jose i San Francisco, a następnie San Diego.
5 czerwca w Los Angeles planowana jest uroczysta kolacja na cześć patriarchy Rafała Piotra XXI, po której nastąpi uroczysta liturgia w kościele ormiańskokatolickim Matki Bożej Królowej Męczenników (Our Lady Queen of Martyrs).
* Eparchia Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego, obejmująca wszystkich wiernych tego obrządku w Stanach Zjednoczonych i w Kanadzie. Została ustanowiona w 1981 jako egzarchat apostolski Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady. W 2005 administratura została podniesiona do rangi eparchii i uzyskała nazwę Eparchia Pani z Nareku w Nowym Jorku. Siedzibą eparchy był Nowy Jork, a ściślej Brooklyn. 29 grudnia 2014 siedziba eparchy przeniesiona została do Glendale, zmieniono również nazwę eparchii.
 |
 |
Ze Słowacji przyjechali Hana Simtsikova, oraz młodzi małżonkowie Stanisław i Anna, którzy również pracują z rodzinami katolickimi.
Ojciec Święty przyjął na audiencji uczestników sesji plenarnej Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich oraz sympozjum z okazji 25. rocznicy opublikowania Instrukcji w sprawie stosowania przepisów liturgicznych Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich wydanej przez Kongregację ds. Kościołów Wschodnich.Kodeks ten obowiązuje jednakowo wszystkie katolickie kościoły wschodnie. Jest jednolitym zbiorem przepisów prawa kanonicznego dla katolickich Kościołów wschodnich, promulgowanym 18 października 1990 r. przez papieża Jana Pawła II konstytucją Sacri canones. Wszedł w życie 1 października 1991 r.
Rano w Bazylice św. Piotra w Rzymie kard. Leonardo Sandri, prefekt Kongregacji Kościołów Wschodnich, odprawił Mszę św. z udziałem Patriarchów. Obecny był też rektor Kolegium Ormiańskiego w Rzymie ks. Nareg Naamoyan i ormiańskie siostry ze Zgromadznia Sióstr Niepokalanego Poczęcia NMP, a klerycy zaśpiewali hymn.
W mszy św. i audiencji brał udział również katolikos-patriarcha Cylicji dla Ormian katolików, Rafał Piotr (Rafael Bedros) XXI Minassian.
 |
| S. Noelle Locatelli i Arcybiskup Rafał Minassian 2 października 2014 r. podczas uroczystości odznaczenia Legią Honorową, Aszock. |
22 lipca 2019 r. o godzinie 00.30 zmarła we Francji Siostra Noelle Locatelli. francuska zakonnica przeszło dwadzieścia lat posługująca wśród najbiedniejszych i najbardziej potrzebujących w Armenii.
Jest to bardzo smutna wiadomość, szczególnie dla pacjentów szpitala im. Matki Bożej z Nareku w Aszocku (region Szirak) i ich rodzin, gdzie Siostra Noelle pracowała, a także dla wielu mieszkańców tego regionu Armenii, wśród których wiele lat żyła i im z oddaniem służyła.
Sophie Noelle Locatelli urodziła się 24 grudnia 1938 r. we Francji, w rodzinie włoskiej. W wieku 20 lat wstąpiła do Zgromadzenia Małych Sióstr Jezusa, jednej z kilkunastu wspólnot powstałych w oparciu o duchowość bł. Karola de Foucauld. Misją tego zgromadzenia jest życie z biednymi, pokrzywdzonymi, nieszczęśliwymi, dzielenie ich smutków i radości oraz modlenie się za nich, życie Ewangelią.
Miesiąc po wstąpieniu do Zgromadzenia Siostra Noelle została wysłana do Bejrutu w Libanie, do ormiańskiej dzielnicy, gdzie pracowała 30 lat, mieszkając i żyjąc jak w rodzinie z ocalałymi z ludobójstwa Ormianami. W tym czasie s. Noelle kilkakrotnie odwiedzała Armenię i chętnie tam służyła. Stałą pracę w Armenii rozpoczęła w 1991 r.
Jako pielęgniarka, pomagała lekarzom w szpitalu, modliła się za nich i za chorych, opiekowała się nimi. Pomagała bezdomnym mieszkańcom Aszocka. Organizowała i przekazywała pomoc od włoskich rodzin - znalazła 500 rodzin gotowych pomóc wioskom regionu Szirak, dostarczając żywność i odzież. Pomagała w organizowaniu cotygodniowych ormiańskokatolickich Mszy św. dla personelu i pacjentów szpitala, mieszkańców, a także chrztów i innych posług. Przez przeszło dwadzieścia lat Jej działalność była bardzo bogata.
Siostra Noelle Locatelli została uhonorowana najwyższym odznaczeniem państwowym Francji, Legią Honorowa, przyznaną jej przez prezydenta Francji Françoisa Hollandea. Odznaczenie wręczył 2 października 2014 r. w szpitalu w Aszocku Ambasador Francji w Armenii Henry Reno. Na uroczystości byli obecni: personel szpitala, pacjenci, duchowni, dziennikarze.
„Musisz więc być przygotowany na wybór biednych i opuszczonych miejsc, gdzie nikt nie chce iść. Musisz znaleźć w świecie odległe miejsca, w których żyje niewielu ludzi, iść do nich i głosić, że Jezus ich kocha, cierpiał za nich i umarł na krzyżu”. - powiedziała s. Noelle podczas uroczystej ceremonii - „Nie pracuję dla nagrody, ale dla Boga. (…)”, a podczas ceremonii, dziękując: „Nie jestem godna honorowego odznaczenia, które zostało mi przyznane, ponieważ nie zrobiłam niczego specjalnego ”.
Ordynariat Kościoła Katolickiego Armenii i Europy Wschodniej podziela żal i smutek z powodu śmierci Siostry Noelle.
Zaprasza wszystkich do udziału w Boskiej Liturgii
za śp. Siostrę Noelle Locatelli
pod przewodnictwem Arcybiskupa Rafała Minassiana,
która zostanie odprawiona
28 lipca 2019 r. w katedrze w Giumri.
Wieczne odpoczywanie racz Jej dać, panie...
oprac. EŁ, na podstawie strony Ordynariatu Ormiańskiego Kościoła Katolickiego
dla Armenii, Gruzji, Rosji i Europy Wschodniej www.armenianchurchco.com/
"Վախճանուել է քոյր Նոյել Լոքաթելլին"
| Transmisja non-stop na żywo z Sanctuaire Notre-Dame w Lourdes (Francja). |
Sprawom ludzi chorych Jan Paweł II, sam doświadczający licznych chorób, poświęcił wiele miejsca w swoim nauczaniu. Często spotykał się z chorymi i niepełnosprawnymi, tak w Rzymie, jak i w czasie podróży apostolskich. Chorych prosił już na samym początku pontyfikatu o wsparcie modlitewne.
za: brewiarz.pl
Trwając na drodze miłosierdzia przy tych, którzy cierpią
Jezus, miłosierdzie Ojca
Największym świadkiem miłosiernej miłości Ojca do chorych jest Jego jednorodzony Syn. Ileż to razy Ewangelie opowiadają nam o spotkaniach Jezusa z ludźmi cierpiącymi na różne choroby! On „chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach, głosząc Ewangelię o Królestwie i lecząc wszelkie choroby i dolegliwości wśród ludu” (Mt 4, 23). Możemy zadać sobie pytanie: skąd ta szczególna uwaga Jezusa wobec chorych, do tego stopnia, że staje się ona również głównym dziełem w misji apostołów, posłanych przez Mistrza, by głosić Ewangelię i uzdrawiać chorych? (por. Łk 9, 2).
XX-wieczny myśliciel podsuwa nam motywację: „Ból absolutnie izoluje i z tej absolutnej izolacji rodzi się apel do drugiego, wzywanie drugiego”. Kiedy człowiek doświadcza słabości i cierpienia we własnym ciele z powodu choroby, jego serce staje się cięższe, wzrasta lęk, mnożą się pytania, coraz bardziej palące staje się pytanie o sens wszystkiego, co się dzieje. Jakże nie wspomnieć w tym kontekście o wielu chorych, którzy w czasie pandemii przeżyli ostatni etap swojego życia w samotności na oddziale intensywnej terapii, z pewnością pod opieką wspaniałych pracowników służby zdrowia, ale z dala od najbliższych i najważniejszych osób w ich ziemskim życiu? Dlatego tak ważne jest, by mieć u swego boku świadków Bożego miłosierdzia, którzy za przykładem Jezusa, miłosierdzia Ojca, wylewają na rany chorych olej pocieszenia i wino nadziei.
W kolejnym dniu III Dni Młodzieży Ordynariatu, 23 lipca 2019 r., uczestnicy wraz z ks. Karnikiem Hovepyinem pielgrzymowali do kościoła św. Gajane w Eczmiadzynie.
Kościół św. Gajany (orm. Սուրբ Գայանե եկեղեցի) – kościół z VII wieku, należący do Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, położony jest w pobliżu katedry tego Kościoła w Eczmiadzynie. Jest najwcześniejszym przykładem architektury wczesnochrześcijańskiej i ormiańskiej.
Patronką kościoła jest św. Gajanae, opatka, która poniosła śmierć męczeńską razem z grupą mniszek za panowania króla Tiridatesa III, zanim władca ten sam przyjął chrzest, a chrześcijaństwo ustanowił religią państwową w 301 roku.
Kościół wzniesiono na miejscu męczeństwa św. Gajany z polecenia katolikosa Ezry I w latach 630-634. W 1652 roku wyremontowano dach i ściany kościoła. W 1683 roku do zachodniej fasady kościoła dodano łukowy portyk, będący miejscem pochówku duchownych ormiańskich.
W 2000 roku kościół św. Gajany oraz katedra w Eczmiadzynie razem z kilkoma kościołami znajdującymi się w pobliżu została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. (za: WIKIPEDIA)
oprac. EŁ
zdjęcia: FB, ks. Karnik Hovsepian