default_mobilelogo
 1 lipca 2017 - Odnalezienie relikwii św. Ojca naszego Grzegorza Oświeciciela
Գիւտ Նշխարաց Սրբոյ Հօրն մերոյ Դրիգորի Լուսաւորչին

Według tradycji, Grzegorz Oświeciciel, apostoł Armenii, w ostatnich latach życia, poświęcił się modlitwie i prowadził życiu ascetyczne w samotności, w jaskini Mane na Górze o nazwie Sepuh (wzniesienie leży w górnym biegu Eufratu, niedaleko miasta Erzurum – bizantyńskiego Theodosiopolis, w starożytności była to prowincja Daranaghi, pierwsza prowincja Wielkiej Armenii). Gdy Grzegorz zmarł tam ok. 328 r., jego ciało znaleźli pasterze, którzy je pochowali pod stosem kamieni nie wiedząc, że był on głową Kościoła ormiańskiego. Nieco później, jeden z jego uczniów, Garnik z Basen, gdy w wizji dowiedział się, gdzie jest miejsce pochówku, udał się do Sepuh i tam odnalazł relikwie. Przeniósł je do niedalekiej miejscowości Tordan (gdzie, wg jednej z tradycji, miał być pochowany także Trdat III, pierwszy chrześcijański król Armenii) i tam je pochował. Z czasem relikwie św. Grzegorza Oświeciciela stały się przedmiotem wielkiej czci w Kościele ormiańskim.

Prawica św. Grzegorza (przedramię) to jedna z najważniejszych świętości Kościoła ormiańskiego, przechowywana tam, gdzie jest katolikos Kościoła ormiańskiego (w swoim czasie była w Armenii Cylicyjskiej). Obecnie w katolikosacie w Eczmiadzynie. Jest wynoszona na czas największych uroczystości. Co siedem lat jest używana przez katolikosa podczas błogosławienia świętego oleju - myronu.

Relikwie św. Grzegorza Oświeciciela w katedrze pod jego wezwaniem w Erewaniu.

Kiedy miejscowość Tordan, gdzie był grób św. Grzegorza, znalazła się w granicach państwa bizantyńskiego, pozostałe tam relikwie apostoła Armenii zostały przewiezione do Konstantynopola, a stamtąd, jak się przypuszcza, podczas sporów ikonoklastycznych w VIII/IX, do Neapolu. Stąd Neapol jest ważnym ośrodkiem kultu relikwii św. Grzegorza. 

Z okazji 1600-lecia chrztu Armenii, papież Jan Paweł II przekazał Kościołom ormiańskim relikwie św. Grzegorza Oświeciciela:
– 11 XII 2000 r. katolikosowi Gareginowi II – zwierzchnikowi ormiańskiego Kościoła apostolskiego podczas jego wizyty w Rzymie,
– 18 II 2001 ormiańskokatolickiemu patriarsze Cylicji Nersesowi Piotrowi XIX (fragment czaszki - relikwię przechowywaną dotąd w Neapolu).

ks. prof. Józef Naumowicz

 

 
Kamienowanie – obraz przy grobie św. Gajany. Krypta pod ołtarzem w kościele św. Gajany w Eczmiadzynie

Uwolniony z lochu Grzegorz głosi katechezę przed królem Trdatem (jeszcze w postaci dzika) i jego dworem

W tygodniu po I niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego w liturgii ormiańskiej przypadają ważne wspomnienia:

12 czerwca
 Świętej Rypsymy (Hripsime) i towarzyszek (dosłownie: świętych dziewic Rypsymidek - Սրբոց Հռիփսիմեանց կուսանացն);

» Św. Rypsyma - czytaj więcej

13 czerwca
Świętej Gajany (Gajane) i towarzyszek (dosłownie: świętych dziewic Gajanidek - Սրբոց Գայիանեանց կուսանացն), wtorek;

15 czerwca
Św. Jana Chrzciciela i św. Atenogenesa biskupa (Սրբոցն Յովհաննու Կարապետին եւ Աթանագինեայ եպիսկոպոսին);

17 czerwca
Świętego naszego Ojca Grzegorza Oświeciciela uwolnienie z lochu / jamy (Սրբոյ Հօրն մերոյ Գրիգորի Լուսաւորչին ելն ի վիրապէն;

Wspominamy zatem pierwsze męczennice Armenii, których męczeńska krew leży u podstaw wprowadzenia chrześcijaństwa w tym kraju: grupę ok. 40 dziewcząt, które pod przewodnictwem Gajany poświęciły się Bogu, wybierając życie w bezżeństwie. Podczas prześladowań uciekły z Cesarstwa Rzymskiego i ok. 300 r. schroniły się w Armenii. Tam jednak, ówczesny pogański król Trdat III, który daremnie zabiegał o rękę jednej z nich - Rypsymy, skazał je wszystkie na śmierć przez ukamienowanie.
Po egzekucji młodych chrześcijanek, król popadł w straszną chorobę. Zamienił się w dzika – mówią przekazy. Od tego szaleństwa mógł go uwolnić – jak zostało objawione we śnie jego żonie - jedynie Grzegorz, więziony od lat w głębokiej jamie (dziś: Chor Wirap, przy Artaszacie ówczesnej stolicy Armenii).
Gdy Grzegorz został uwolniony z lochu, uzdrowił króla Trdata. Wtedy król uwierzył w moc wiary chrześcijańskiej, wraz z dworem przyjął chrzest i zaczął wprowadzać w swym kraju prawdziwą wiarę. W ten sposób Armenia stała się oficjalnie pierwszym na świecie krajem chrześcijańskim.
Na miejscu męczeństwa i grobów niewinnych chrześcijanek w Wagharszapacie (Eczmiadzyn), trzy wieki później powstały piękne kościoły, zachowane do dziś: świętej Rypsymy (618 r.) i świętej Gajany (630 r.). W podziemiach są relikwie - groby obu męczennic.
Współczesny tym wydarzeniom z początku IV w. był Atenogenes, biskup Sebasty w Armenii Zachodniej, należącej wtedy do Cesarstwa Rzymskiego. W wyniku ówczesnych prześladowań poniósł śmierć męczeńską, gdy odmówił złożenia ofiar bóstwom pogańskim.

ks. prof. Józef Naumowicz

 

19 czerwca
Święte Nino i Mane

Świętych Młodzianków z Betlejem i św. Akacjusza Męczennika
(Սրբոց Մանկանցն Բեթղեհէմի եւ Ակակիոսի վկային)
To wspomnienie niewinnych dzieci zabitych w Betlejem z rozkazu Heroda w czasie narodzenia Jezusa (Mt 2, 16-18) a także Akacjusza (Achacy) - żołnierza z Kapadocji, który poniósł śmierć męczeńską u stóp góry Ararat na początku II w.

20 czerwca
Świętych Nino i Mane (Սրբոցն կուսանացն' Նունեայ եւ Մանեայ
Według tradycji ormiańskiej, Nino (nazywana także Nune) i Mane towarzyszyły św. Gajanie i Rypsymie. Razem uciekły przed prześladowa-niami z Cesarstwa Rzymskiego chroniąc się w Armenii. Zdołały jednak uniknąć śmierci męczeńskiej z rąk króla Trdata, jaką poniosły ich towarzyszki.
Opatrzność Boża wyznaczyła im inne role.
Nino udała się na północ, na tereny Gruzji. Tam nawróciła króla Kartli Miriana i jego żonę, i stała się apostołką Gruzji. Jest przedstawiana z krzyżem w prawej dłoni (krzyż wykonany z gałązek winorośli, związanych kosmykiem włosów, które Nino sobie obcięła).

Mane wybrała życie pustelnicze. Przebywała w grocie u stóp Góry Sepuh w górnym biegu Eufratu (Armenia zachodnia, dziś: płn.-wsch. Turcja). Przed samą jej śmiercią w pobliże tej groty przybył Grzegorz Oświeciciel, który wtedy przekazał kierowanie Kościołem i wybrał życie pustelnicze. Po jej śmierci pochował ją, i sam pozostał w tej samej grocie do końca swego życia (pochowany w Tortan).

Święci Sergiusz i Bakchus

22 czerwca
Świętych męczenników Sergiusza i Bakchusa (Սրբոց սրբոց վկայիցն Սարգսի եւ Բագոսի)
Żołnierze rzymscy znad Eufratu, straceni za wiarę podczas prześladowań na pocz. IV w.: Bakchus zamęczony nad Eufratem, Sergiusz ścięty mieczem w Syrii (wokół jego grobu powstało miasta Sergiopolis, dzis. Resafa w Syrii, słynny ośrodek pielgrzymkowy). Jako patroni żołnierzy byli bardzo popularni na Wschodzie. Poświęcono im wiele kościołów, np. znany kościół św. Sergiusza i Bakchusa w Konstantynopolu.

24 czerwca
Świętych: męczennika Mokiosa kapłana i Kotratiosa żołnierza
(Սրբոց Մովկիմայ քահանային եւ Կոտրատիոսի զինաւորին)

ks. prof. Józef Naumowicz

 

 
 
Eczmiadzyn, kościół św. Rypsymy. Powyżej - jej grób w podziemiach
tego kościoła.
Wizerunek św. Rypsymy na relikwiarzu, który znajduje się u sióstr benedyktynek w Wołowie; fot. R. Obrocka
W 301 roku do Armenii przywędrowało czterdzieści chrześcijańskich dziewcząt, które pod przewodnictwem ksieni Gajane żyły w klasztorze świętego Pawła w górach starożytnego Rzymu za panowania cesarza Dioklecjana. Cesarz Dioklecjan (284-305) urzeczony urodą jednej z dziewcząt, której na imię było Rypsyma (Hripsime), chciał ją poślubić.
Rypsyma nie chcąc wypełnić woli cesarza i stać się jego żona wraz z przyjaciółkami schroniła się w Aleksandrii. Tradycja mówi, że dziewczęta miały objawienie Matki Bożej, która ukazała im drogę do Armenii. Ormiański król Tiridates III, dowiedziawszy się, co się stało z dziewczynami w Rzymie, chciał również poślubić piękną Rypsyme. Ją samą oraz ksienię Gajane, razem z dziewczętami, sprowadzono do pałacu królewskiego. Król chciał, aby Rypsyma należała do niego, ale dziewica odparła, że ona należy tylko do Chrystusa. Odmowa Rypsymy spowodowała, że król wpadł we wściekłość i rozkazał ukamienować wszystkie 40 dziewcząt (tylko świętej Ninie, która w przyszłości przyczyniła się do ochrzczenia Gruzji, udało się uratować). Po egzekucji niewinnych chrześcijańskich dziewcząt, król Tiridates zapadł na poważną chorobę nerwów. Od szaleństwa króla Tiridates uzdrowił Św. Grzegorz Oświeciciel (ok. 257 r – ok. 326 r.), a następnie, wierząc w moc wiary chrześcijańskiej, król Tiridates III przyjął chrzest i jako pierwszy na świecie ogłosił chrześcijaństwo religią państwową w Armenii (301).
Na cześć Świętej Rypsyma w Eczmiadzynie zbudowano katedrę, która zachowała się do naszych czasów, jako najlepszy przykład architektury średniowiecznej Armenii (zdjęcia obok). Budowę kościoła ukończono w 618 r. – czyni to tę budowlę jedną z najstarszych świątyń Armenii. Zbudowany jest na planie kwadratu i zwieńczony centralną kopułą. Z punktu widzenia architektury ciekawy jest także z powodu wielu rozwiązań konstrukcyjnych, których celem jest chronienie go przed niszczycielską siłą trzęsień ziemi. Jednocześnie surowa bryła świątyni jest jakby ucieleśnieniem cnoty skromności.
Kościół świętej Rypsymy uległ częściowemu zniszczeniu w XVII w. i choć odbudowano go jeszcze w tym samym stuleciu, na generalną renowację czekał aż do przełomu XIX i XX w. W 2000 r. wpisano go na Listę Światowego Dziedzictwo UNESCO. Stanowi corocznie cel podróży tysięcy osób. Wiele z pielgrzymek to kobiety o imieniu Hripisime, którym odwiedzenie kościoła swojej patronki zapewnić ma jej błogosławieństwo.
19 XII 2016; źródło: wikipedia
www.armeniawycieczki.com/

 

 
Tradycja mówi, że św. Sarkis i jego syn Martyros (od jego imienia pochodzi słowo męczennik w języku ormiańskim), a także 14 wojowników ponieśli męczeńską śmierć z rąk niewiernych w IV wieku. Ciało św. Sarkisa zostało pochowane na wsi Karbi w kaplicy jego imienia.
W Armenii dzień św. Sarkisa obchodzony jest bardzo uroczyście. Od rana, we wszystkich ormiańskich kościołach pod wezwaniem św. Sergiusza są odprawiane uroczyste msze, po czym następuje błogosławienie młodzieży. Corocznie wśród młodych ludzi organizowane są różne konkursy w kilku kategoriach: miłości do Boga, do ojczyzny, do rodziców, wzajemnej miłości. W mieście organizowane są zabawy, ludzie obdarowują się kartkami z życzeniami i słodyczami.
Zgodnie z ludową tradycją, dzień wcześniej, czyli 29 stycznia, młodzi ludzi pieką bardzo (bardzo!) słone ciasteczka (woda, sól, mąka) z symbolem krzyża i  modląc się do świętego zasypiają, nie pijąc nawet kropli wody! Mówi się, że jeżeli ma się czyste serce i dobre myśli, to św. Sarkis pokaże we śnie przyszłego małżonka.
Drugą tradycją w starożytnej Armenii było to, że dzień wcześniej młodzi Ormianie wystawiali tacę z pochindem (mąka z parzonej pszenicy) na noc na dach lub na balkon. Wierzono, że w noc przed świętem zdarzają się prawdziwe cuda! Św. Sergiusz w towarzystwie aniołów przejeżdża na swoim białym koniu przez niebo, u kogo na tacy zostawi biały ślad kopyt swojego konia, w tym roku ten człowiek spotka swoją drugą połowę.
W ikonografii św. Sarkis i jego syn przedstawiani są na białym koniu. Biały kolor jest symbolem czystości, a koń jest symbolem szybkości, bo św. Sarkis zawsze usłyszy modlitwy młodych zakochanych i pośpieszy im na pomoc!
na podstawie artykułów Piruzy Mnacakanian
www.dziedzictwo.ormianie.pl