Հայ Կաթողիկէ Եկեղեցին Լեհաստանում

25 października, w parafii pod wezwaniem św. Grzegorza z Nareku w Warszawie, wierni zebrali się na mszy w kaplicy św. Barbary. Ks. Rafał odprawiał ją z towarzyszeniem dwóch ministrantów, a chór w niepełnym składzie i mimo nieobecności chórmistrza, starał się wypełniać swoje zadanie.
W kazaniu, jako że właśnie tego dnia, kościół Ormiański obchodzi Święto Odnalezienia Krzyża - Giuti Syrpo Chaczi, ksiądz nawiązał do tego symbolu. Przypomniał symbolikę krzyża ormiańskiego, który w swym założeniu nie pokazuje ukrzyżowanego Chrystusa, a jest krzyżem zmartwychwstania, wizerunkiem rozkwitania i życia. W naszym codziennym życiu jednak, krzyż odbieramy jako coś co dźwigamy na dobre i złe. Każdy zmaga się z przeciwnościami i problemami jakie niesie dzień codzienny, a ich pokonywanie jest naszym krzyżem, zarazem jest warunkiem koniecznym uzyskania zbawienia.
Po mszy spotkaliśmy się na tradycyjnej herbatce i wymianie wspomnień z pobytów w Armenii, ks. Rafała i uczestników mszy. 

Na warszawskiej mszy ormiańskokatolickiej w parafii pod wezwaniem św. Grzegorza z Nareku, 11 października, zgromadziło się wyjątkowo dużo wiernych.

Być może było to spowodowane bardzo długą przerwą w jej odprawianiu. Księdzu Rafałowi we mszy asystowali trzej ministranci. Msza była odprawiana za duszę Tadeusza i Henryka Agopsowiczów.
W swoim kazaniu ksiądz Rafał nawiązał do czytanej Ewangelii wg św. Marka o Wdowim groszu. Pan Jezus oczekuje od nas pełnego oddania, tak jak uboga wdowa oddała swoje ostatnie grosze pozbawiając się utrzymania, tak i my powinniśmy poświęcić Bogu wszystko co mamy i co dla nas najdroższe. Bóg nie przewiduje żadnych targów ani kompromisów, jeżeli chcemy wejść do Królestwa Niebieskiego musimy zrezygnować z doczesnych przyjemności i  chęci posiadania. Poświęcając się Bogu musimy to zrobić całkowicie i bez reszty.
Od początku mszy, kolejnym jej częściom towarzyszył śpiew ministranta i chóru parafialnego.