default_mobilelogo

PARAFIA CENTRALNA

 


 

Zapraszam na liturgię ormiańskokatolicką w Warszawie

w VI niedzielę ormiańskiej Czterdziestnicy Wielkopostnej
18 marca, godz. 11.00
w kaplicy Matki Bożej, przy ul. Łazienkowskiej 14

Jest to przedostatnia niedziela Wielkiego Postu.
 
Zachęcam, by wśród dobrych postanowień na okres postu znalazło się także takie:
spróbuję zaprosić na nasze ormiańskie msze św. kogoś z rodziny lub bliskich, 
bo przecież w naszej parafii jest wielu Ormian i ich sympatyków…
Z modlitwą ks. Józef Naumowicz

Członkowie chóru parafialnego proszeni są o przybycie na godz. 10,00.

 

» harmonogram Mszy św. dla Parafii Centralnej
» harmonogram Mszy św. ogólnopolski

Niedziela niesprawiedliwego sędziego 

Kolejna niedziela ormiańskiego Wielkiego Postu przypomina o wartości modlitwy i jej potrzebie. W Ewangelii Jezus podaje dwie piękne przypowieści:
(1). przypowieść o wdowie, która wytrwale błaga sędziego o pomoc. Wdowa czuje się bezbronna i bezsilna wobec przeciwnika. Wie, że sama nie da rady. Stąd błaga sędziego o pomoc. Nie przejmuje się tym, że sędzia wydaje się obojętny, że wydaje się nie słuchać jej próśb. Nie ustaje w błaganiu i jej wytrwałość zostaje nagrodzona. Przypowieść ta zazwyczaj nosi tytuł: „O [złym, niesprawiedliwym] sędzim”, dlatego dzisiaj w liturgii ormiańskiej mamy „Niedzielę sędziego” (Դատավորի կիրակի -Datawori Kiraki - to znaczy niedziela, w której czyta się tę przypowieść).
(2) przypowieść o faryzeuszu i celniku. Faryzeusz czyni bardzo wiele dobra, ale to staje się źródłem jego pychy i zadufania w sobie. Na modlitwie wynosi się nad innych; mówi wyłącznie o sobie, o swoich zasługach, modlitwa ma pomóc mu się dowartościować i wywyższyć; nie widzi Boga, o nic Go nie prosi, niczego od Niego nie oczekuje, nie dziękuje za Jego wielkość i miłosierdzie. A celnik ? Stoi pełen skruchy, ma poczucie niegodności, nie porównuje się z innymi, nie czuje się lepszy. Ma świadomość, że potrzebuje Boga, Jego miłosierdzia i łaski. Świadomość swych słabości rodzi w nim pokorę wobec Boga i siebie, jak również wyrozumiałość dla słabości i grzechów innych.

» Ewangelia wg św. Łukasza (18, 1-4)

 ks. prof. Józef Naumowicz, marzec 2017


Rachunek sumienia to spojrzenie na siebie w prawdzie - w świetle Bożej miłości. Rachunek sumienia jest pełnym miłości spotkaniem z Bogiem Sprawiedliwym, którego miłosiernym owocem jest głębokie nawrócenie dokonane w sakramencie spowiedzi świętej - sakramencie pojednania. To doświadczenie wielkości przebaczającego Boga, który się nie gniewa, ale wybacza. Rachunek sumienia to początek uzdrowienia duszy, to kolejna szansa na lepsze życie, wzmocnienie więzi między Bogiem, a człowiekiem. To czas, by powiedzieć Bogu z głęboką pokorą i dziecięcą ufnością - przepraszam.

  PARAFIA POŁUDNIOWA 

W ostatnią niedzielę, 4 marca, Mszę św. ormiańskokatolicka dla naszej wspólnoty odprawił w kościele Bożego Ciała ks. Rafał Krawczyk. Przybyły z Armenii, gdzie obecnie pełni funkcję Wikariusza Sądowego Ordynariatu Ormiańskokatolickiego dla Armenii i Europy Wschodniej.
Podczas sprawowania mszy św. ks. Rafałowi towarzyszył ks. Marcin Kołodziej. Asystowali Ara Sayegh i jego syn Aram. Polskie pieśni wielkopostne wykonywali Wrocławscy Madrygaliści.

» cały artykuł - nagrania, galeria zdjęć


 

 

4 marca 2018 - pierwsza w tym miesiącu msza św. ormiańskokatolicka w Parafii Centralnej, 4. niedziela ormiańskiej Czterdziestnicy Wielkopostnej, sprawowana jest przy zaciągniętej zasłonie. W swoim słowie do wiernych, ks. prof. Józef Naumowicz tłumaczył symbolikę oddzielenia wiernych od ołtarza w okresie oczekiwania na Zmartwychwstanie Chrystusa. Nawiązał też do bardzo trudnej ewangelii św. Łukasza, w której Bóg nie potępia cwaniactwa rządcy, który w imię ratowania swojego dobrego imienia, zmniejsza zobowiązania podwładnych wobec właściciela. Daje nam wskazówkę, że sami musimy zadbać o najwłaściwsze pokierowanie swoim życiem, aby znaleźć właściwą drogę do Królestwa Niebieskiego, liczy się nasz rozsądek i roztropność w podejmowaniu życiowych decyzji. Ważniejsze jest rozważanie nad cierpieniem Chrystusa, niż samobiczowanie.
Po mszy jak zwykle spotkaliśmy się przy kawie i herbacie.

tekst i zdjęcie: Maria Ohanowicz-Tarasiuk

 

Dzisiejsza Ewangelii, zawierająca przypowieść o (za)rządcy, jest jedną z trudniejszych w interpretacji. Staje się ona jeszcze mniej zrozumiała, jeśli zamiast krótkiej nazwy tej niedzieli, jaką ma ona w liturgii ormiańskiej: „Niedziela rządcy” (Տնտեսի Կիրակի - Tyntesi Kiraki), dowolnie rozwija się jej nazwę, w formie: „Niedziela o nieuczciwym (niesprawiedliwym, przewrotnym, przebiegłym) rządcy”. Dlaczego więc rządcę spotyka pochwała? Jakie przesłanie ma ormiańska 4. niedziela Wielkiego Postu?
Przypomnijmy, że od ubiegłej niedzieli Wielkiego Postu, liturgia ormiańska wskazuje nam różne sposoby zbliżenia się do Boga, drogi powrotu do utraconego raju i do szczęścia.
Dzisiaj przykładem jest rządca, który otrzymał od pana w zarząd dobra, ale je lekkomyślnie roztrwonił. Ma zdać sprawę ze swej działalności i grozi mu utrata urzędu i godności. Nie poddaje się jednak i nie czeka z założonymi rękoma. Jak syn marnotrwany uznaje swój błąd i zabiega o to, by odzyskać zaufanie swego pana i zapewnić sobie dobrą przyszłość.
Ta niedziela przypomina nam, że Bóg jest panem świata, ale tu nas umieścił jako menadżerów i gospodarzy, polecając: „Czyńcie sobie ziemię poddaną” (Rdz 1,28).
Jesteśmy szafarzami Bożych darów i pozostajemy przed Nim odpowiedzialni za to, co robimy i jak wykorzystujemy nasze dary, talenty, kompetencje.
W Wielkim Poście mamy więc jeszcze bardziej wykorzystać nasze serce i nasz rozum, by wygrać i zachować nasze życie duchowe, by właściwie używać dóbr tego świata, by w sprawach duchowych wykazać tyle samo roztropności i zaangażowania - albo jeszcze więcej - niż w sprawach ziemskich.
„Pan pochwalił nieuczciwego zarządcę za jego rozsądek” (inne tłum.: „że roztropnie postąpił”).
Oczywiście, nie dlatego go pochwalił, że był on nieuczciwy, niesprawiedliwy, przewrotny czy przebiegły.

Pochwalił go „za jego rozsądek”. Za to, że był roztropny, przewidujący, inteligentny, że podjął działanie, że okazał się dobrym menadżerem swego życia, że wykorzystał dany czas, możliwości, talenty.
ks. prof. Józef Naumowicz, marzec 2017
 
 

4 MARCA 2018 r.
W CZWARTĄ NIEDZIELĘ WIELKIEGO POSTU (Niedzielę Zarządcy):

w WARSZAWIE
godz. 11.00
w kaplicy Matki Bożej, przy ul. Łazienkowskiej 14.
celebrans: ks. prof. Józef Naumowicz

we WROCŁAWIU
godz. 16.00
w kościele Bożego Ciała, ul. Bożego Ciała 1 (wejście od ul. Świdnickiej)
celebrans: ks. Rafał Krawczyk

zaproszenie


»
 harmonogram Mszy św. dla Parafii Centralnej

» harmonogram Mszy św. dla Parafii Południowej
» harmonogram Mszy św. ogólnopolski 

Powrót syna marnotrawnego
Bartolome Esteban Murillo

Przypomnijmy: w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu liturgia ormiańska rozważa pobyt ludzi w raju, w drugą zaś - utratę raju. Podkreśla, że po utracie pierwotnej szczęśliwości, człowiek cierpi, ale nie jest całkowicie zgubiony: został bowiem umieszczony „naprzeciw raju, na drodze do niego”. W swym sumieniu zachował pamięć o Stwórcy. Odtąd tęskni za rajem i go pragnie. Bóg przygotowuje powrót człowieka, ale szanując jego wolność człowieka, zaprasza go do zaangażowania.
Następne ormiańskie niedziele wielkopostne wskazują, jak wrócić do stanu „dobrego życia” w raju.
Trzecia niedziela – „syna marnotrawnego” przypomina, że jedną z dróg jest uznanie swych błędów, skrucha serca i przemiana życia. Człowiek popełnia grzechy, zarówno dobrowolnie jak też ze słabości, mimowolnie. Jednak szczęśliwy jest ten, kto ma odwagę, jak syn marnotrawny, żałować i prosić o przebaczenie, przyznając: "Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie". Ojciec jest gotów przebaczyć temu, kto pokutuje i przywrócić go do godności i chwały, jaką kiedyś cieszył się jako syn w domu ojca.
Czytając Ewangelię, rozważmy kolejne stopnie degradacji syna marnotrawnego: traci więź z rodziną, traci majątek, cierpi głód, staje się niewolnikiem - pasie zwierzęta, które w jego środowisku są uważane za nieczyste.
Rozważmy także cztery stopnie wywyższenia marnotrawnego syna, który odzyskuje rangę człowieka wolnego i kochanego: otrzymuje nowe szaty (odzyskana godność), pierścień (znak przynależności do rodziny), sandały (odróżniały człowieka wolnego od niewolnika); urządzona jest uczta (znak miłości i radości).
Czy jednak syn odzyskuje wszystko? A utracony majątek? A może odzyskuje z nadmiarem? Jeszcze więcej niż miał przedtem ?

Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie.
A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go.

» Ewangelia wg św. Łukasza (15, 11-32)

ks. prof. Józef Naumowicz, marzec 2017


Ormiańskie Towarzystwo Kulturalne
zaprasza
24 lutego 2018 r. (sobota)
na odczyt otwarty
prof. ANDRZEJA PISOWICZA
o perskiej Armenii i klasztorze św. Tadeusza Apostoła, którego arcybiskup Zachariasz
był pierwszym znanym z imienia Ormianinem odwiedzającym Polskę (w roku 1354).

Odczyt odbędzie się w sali 10 w Kolegium Kołłątaja
(ul. św. Anny 6, w Krakowie)



WYGNANIE ADAMA I EWY Z RAJU, BENJAMIN WEST
Druga niedziela ormiańskiego Wielkiego Postu wspomina wygnanie Adama i Ewy z raju.
Przypomina też o smutnych skutkach grzechu. Zerwanie pozornie smakowitego zakazanego owocu przynosi olbrzymi dyskomfort, utratę pierwotnej niewinności i prawdziwych relacji międzyludzkich (mężczyzna i kobieta poczuli wstyd i zażenowanie wobec siebie, „poznali, że są nadzy”, Rdz 3, 7), za tym idzie rozdarcie, strach i utrata ufności („skryli się przed Panem Bogiem wśród drzew ogrodu”, Rdz 3, 8), wreszcie utrata więzi z Bogiem i ciężar ziemskiego życia.
Ale wygnanie z raju nie było odrzuceniem ludzi. Gdy człowiek utracił więź z Bogiem został umieszczony – jak podaje grecki przekład Księgi Rodzaju – „naprzeciw raju” (Rdz 3, 24) lub, jak napisał św. Ireneusz z Lyonu w końcu II w., „naprzeciw raju, na drodze do niego”. To oznacza, że człowiek nie utracił całkowicie kontaktu z rajem, zachował pamięć o raju i swym Stwórcy w sumieniu i może wrócić do szczęśliwego życia. Odtąd jest ciągle na drodze do raju, za nim tęskni i go pragnie. Raj pozostanie jednak dla niego nieosiągalnym marzeniem, bo sam nie może do niego wrócić. Tę drogę do raju może na nowo odtworzyć jedynie sam Bóg, Zbawiciel człowieka.
Jeżeli Bóg umieścił ludzi „na drodze do raju”, to znaczy, że ich nie odrzuca, troszczy się o ich los i przewiduje ich powrót do krainy szczęśliwości. Zaprasza człowieka, żyjącego w grzesznym świecie, do nieustannego oczyszczania się, do poszukiwania prawdziwej miłości i więzi.
Co Jezus mówi w dzisiejszej Ewangelii? Że nie przyszedł znieść czy unieważnić przykazania, ale je pogłębić, uwewnętrznić, nadać im wewnętrzną motywację. Bo Pan wciąż nauczy, że najważniejsza jest miłość, a istotą religii jest żywa i bliska więź z Bogiem.

» Ewangelia wg św. Mateusza (5, 17-30)

   ks. prof. Józef Naumowicz, marzec 2017

 

     

W czwartek, w dniu cotygodniowych prób parafialnego chóru, wyjątkowo spotkaliśmy się w Instytucie Kardiologii w Aninie.
Już od trzech miesięcy, nasza chórzystka, pani Viola Khnodkarian, zmaga się z problemami zdrowotnymi, na szczęście na dobre powraca do zdrowia.
Jednak nie była to zwykła wizyta u chorego w szpitalu - w kaplicy Instytutu Kardiologii, ks. Józef Naumowicz odprawił mszę św. w obrządku ormiańskim, ofiarowując ją za szybki powrót do zdrowia pani Violi. Nasz chór na tę mszę św. stawił się w komplecie.
Kilku obecnym w kaplicy, zaskoczonym nietypową sytuacją, pacjentom ksiądz wytłumaczył, że jest to msza katolicka, ale odprawiana w języku ormiańskim. Naszą obecność uwieczniliśmy wspólną pamiątkową fotografią.

tekst i zdjęcie: Maria Ohanowicz-Tarasiuk

 

 

PARAFIA CENTRALNA

 



 » obrzęd posypania głów popiołem
w Kościele w Panik, prowincja Szirak, Armenia.

 

Zapraszam na liturgię ormiańskokatolicką w Warszawie

w II niedzielę ormiańskiej Czterdziestnicy Wielkopostnej
18 lutego, godz. 11.00
w kaplicy Matki Bożej, przy ul. Łazienkowskiej 14

Ponieważ to będzie pierwsza liturgia ormiańskokatolicka w Wielkim Poście,
zatem na koniec Mszy św. będzie obrzęd posypanie głów popiołem.

Z modlitwą – ks. Józef Naumowicz
duszpasterz Ormiańskokatolickiej Parafii Centralnej
pw. św. Grzegorza z Nareku

Modlitwa na poświęcenie popiołu z: Rytuał obrządku ormiańskokatolickiego, Rzym 1985
Modlitwa mówi o znaczeniu tego obrzędu (fragment):

… wołamy do Ciebie, ześlij błogosławieństwo Twoje na ten popiół i poświęć go, 
aby był lekarstwem zbawienia dla tych, którzy z bojaźnią wzywają imienia Twego Świętego
i pochyleni przed Twoim majestatem żałują za grzechy swoje.
Spraw, miłosierny Panie, aby ci, na których będzie posypany ten popiół,
otrzymali odpuszczenie grzechów oraz zdrowie duszy i ciała.

Plakat

O dramatycznych losach Ormian opowiadał w krakowskich "Polach Dialogu" ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski.

Spotkanie w ramach prowadzonego przez Pomoc Kościołowi w Potrzebie cyklu "Gość na Polach" odbyło się wieczorem 14 lutego w siedzibie "Pól Dialogu" na krakowskim Stradomiu. Wpierw zaprezentowano film "Tam, gdzie Bóg płacze. Armenia", opowiadający o pracy ks. Antona Totonijana w Armenii wśród tamtejszych katolików, m.in. ze wsi Panik. Losy pokazanego w filmie księdza są typowe dla dramatycznych losów Ormian w ostatnim stuleciu. Urodzony w Jerozolimie, z rodziców, którzy uszli przed wielką rzezią Ormian dokonaną przez Turków w 1915 r., zamieszkał potem w Jordanii, a później cała rodzina wyjechała do Australii. Tam został księdzem, opiekując się m.in. katolikami z diaspory ormiańskiej. Do Armenii przyjechał w 1991 r., duszpasterzując w miejscowości Panik. Praca jest tu wprawdzie wdzięczna dla duszpasterza, ale niełatwa. Społeczeństwo jest bowiem zubożałe, a do tego wciąż trzeba się borykać z negatywnymi skutkami w sferze moralnej, pozostałymi po czasach komunizmu.

» pełna relacja ze spotkania

za: Gość Niedzielny

Film z cyklu: "Tam, gdzie Bóg Płacze", odc. 5, Armenia




O poście, jałmużnie i modlitwie jako środkach walki z zakłamaniami naszych czasów wskazał papież w swoim tegorocznym orędziu na Wielki Post. Jego hasłem są słowa zaczerpnięte z Ewangelii św. Mateusza: „Ponieważ wzmoże się nieprawość, ostygnie miłość wielu” (Mt 24, 12.)

Post, jałmużna i modlitwa antidotum na współczesne fałszerstwa

Drodzy Bracia i Siostry!

Ponownie zbliża się Pascha Pana! Aby nas do niej przygotować, Boża Opatrzność daje nam każdego roku Wielki Post, „sakramentalny znak naszego nawrócenia” (1), który zapowiada i urzeczywistnia możliwość nawrócenia się do Pana całym sercem i całym życiem.
Również w tym roku – przez to przesłanie – pragnę pomóc całemu Kościołowi w przeżywaniu z radością i w prawdzie tego czasu łaski; a inspiruję się w tym słowami Jezusa z Ewangelii Mateusza: „Ponieważ wzmoże się nieprawość, ostygnie miłość wielu” (24, 12). (...)

» pełny tekst orędzia w j. polskim

ՖՐԱՆՑԻՍԿՈՍԻ ՍՐԲԱԶԱՆ ՔԱՀԱՆԱՅԱՊԵՏԻ ՈՒՂԵՐՁԸ՝ ՄԵԾ ՊԱՀՔԻ ՀԱՄԱՐ

«Եւ անօրինութեան շատանալուց շատերի սէրը պիտի ցամաքի» (Մատթ. 24։12)։ 

Սիրելի՛ եղբայրներ և քույրեր,

Մեկ անգամ ևս մոտենում է Տիրոջ Զատիկը: Յուրաքանչյուր տարի, Զատկին նախապատրաստվելիս, Աստված իր նախախնամությամբ մեզ առաջարկում է Մեծ Պահքի շրջանը՝ որպես «մեր դարձի գալու խորհրդաբանական նշան»[1]: Մեծ պահքը մեզ կոչ է անում և  հնարավորություն է տալիս ամբողջ սրտով ու մեր կյանքի բոլոր ուղղություններով նորից դառնալ դեպի Տերը:
Այս ուղերձով կցանկանայի այս տարի ևս օգնել Եկեղեցուն՝ ապրելու ողորմածության այս ժամանակաշրջանը նորովի, ցնծությամբ և ճշմարտության մեջ: Այս ուղերձը հղելիս՝ ոգեշնչված եմ Մատթեոսի Ավետարանում գրված Հիսուսի խոսքերով. «Եւ անօրինութեան շատանալուց շատերի սէրը պիտի ցամաքի» (Մատթ. 24։12)։ (...)

» pełny tekst orędzia w j. ormiańskim


11 lutego -  Niedziela Dobrego Życia - Bun Barekentan
I Niedziela Wielkiego Postu
12 lutego - Poniedziałek popielcowy - Or Mochroc

Wielki Post (Mec Pahk) rozpoczyna się od Niedzieli Dobrego Życia (Bun Barekentan). W tym roku niedziela ta przypada – jak podaje ormiańskokatolicki kalendarz liturgiczny – 11 lutego.
Poniedziałek, 12 lutego, to ormiański Poniedziałek Popielcowy (Or Mochroc).
Według liturgicznego porządku jest to I Niedziela Wielkiego Postu, która nie ma takiego charakteru jak w tradycji łacińskiej. Jest to ostatni dzień radosny, ale wzywa do rozpoczęcia Wielkiego Postu – do modlitwy, postu i jałmużny. W sensie wschodnim pierwszy dzień postu to ostatni dzień objadania się i radości, aby dobrze przygotować się na 40 dniowy post – do którego zachęcają czytania liturgiczne. Niedziela Bun Barekentan, to rodzaj małego karnawału. Tego dnia przyrządza się specjalne potrawy i urządza przyjęcia.
Już w sobotę wieczorem przed tą niedzielą zamykana jest na cały okres wielkopostny zasłona oddzielająca ołtarz od nawy kościoła.
W okresie Wielkiego Postu Ormianie poszczą szczególnie surowo. Okres ten bywał nazywany agh u hac, „sól i chleb”.

na podstawie informacji: ks. Rafał Krawczyk,
Grzegorz Hawryłeczko OSB (luty 2016)

» O wielkopostnej zasłonie
(ks. Józef Naumowicz, marzec 2017)


Światowy Dzień Chorego obchodzony jest 11 lutego, we wspomnienie Matki Bożej z Lourdes. Został ustanowiony przez św. Jana Pawła II 13 maja 1992 roku, w dniu 75. rocznicy objawień fatimskich i 11. rocznicy zamachu na życie papieża.

ORĘDZIE PAPIEŻA FRANCISZKA NA XXVI ŚWIATOWY DZIEŃ CHOREGO 2018 r. 
Mater Ecclesiae: „Oto syn Twój (…) Oto Matka twoja”.
I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie” (J 19, 26-27) 
 

Drodzy Bracia i Siostry!
Posługa, jaką Kościół niesie chorym i osobom, które się nimi opiekują, musi być kontynuowana z wciąż odnawianą energią, z wiernością poleceniu Pana (por. Łk 9, 2-6; Mt 10, 1-8; Mk 6, 7-13) i zgodnie z bardzo wymownym przykładem, jego Założyciela i Nauczyciela.
W tym roku tematem Dnia Chorego są słowa, które Jezus, wywyższony na krzyżu, kieruje do swojej Matki Maryi i do Jana: „'Oto syn Twój (…) Oto Matka twoja'. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie” (J 19, 26-27).

» pełny tekst Orędzia

 

4 lutego 2018, to dzień kolejnego spotkania wiernych ormiańskokatolickiej parafii Centralnej. Mszę św. sprawował jak zwykle ks. prof. Józef Naumowicz. W swoim przesłaniu do wiernych ksiądz mówił o bogactwie liturgii ormiańskiej, przywoływał różnice z obrządkiem łacińskim.

Liturgia łacińska kładzie nacisk na "ucztę z Jezusem" - wspólnota przy wspólnym stole. Kapłan podczas odprawiania mszy św. jest zwrócony przodem do wiernych. W liturgii ormiańskiej akcent jest położony na „świętą ofiarę”, kapłan zwrócony jest do Chrystusa, stoi przed ołtarzem tyłem do wiernych. W każdym jednak wypadku jest to i uczta i ofiara przed obliczem Chrystusa.

Ks. Naumowicz mówił o umiejętności skupienia się w trakcie mszy świętej, co nie zawsze się udaje, jednak należy próbować. Dla Ormian polskich, którzy są rozproszeni, ważne jest uczestnictwo w liturgii, ważne są spotkania, obrządek podtrzymujący jedność środowiska, jest on bogactwem kościoła ormiańkiego

Ksiądz wspomniał też św. Sarkisa, który tragicznie zginął wraz ze swym synem w Persji. Wspomnienie tego świętego w tym roku przypadało 27 stycznia. Jest to dzień błogosławieństwa młodzieży. Św. Sarkis w Armenii jest odpowiednikiem naszego św. Walentego, jest czczony jako patron młodzieży i zakochanych.

Ksiądz przypomniał o zbliżającym się Wielkim Poście, o najbliższych mszach, które będą sprawowane za zasłoniętą zasłoną, z mniejszą ilością śpiewów, brakiem kadzidła. Kiedy to ksiądz wychodzi spoza zasłony do wiernych z ewangelią, słowem bożym i komunią św. Apelował, aby każdy starał się przyciągnąć do kościoła swoich bliskich, bo Ormian jest w koło bardzo wielu i powinniśmy się jednoczyć poprzez uczestnictwo w liturgii.

Na zakończenie mszy św., ks. Józef Naumowicz otrzymał pamiątkową publikację, która była wręczana na poprzedniej mszy w kościele św. Jacka, m.in. ks. Kazimierzowi Kardynałowi Nyczowi. Teraz w gronie najbliższych parafian można było powiedzieć, że tę pamiątkę poświęcenia repliki ormiańskiego epitafium, wręczamy osobie dla naszej wspólnoty najważniejszej, dziękując za wszelką pomoc i duchową opiekę.

tekst i zdjęcie: Maria Ohanowicz-Tarasiuk

 

Od X w. pojawia się obrzęd poświęcenia świec, odbywają się uroczyste procesje ze świecami.
Zgodnie z tradycją uroczystości rozpoczynają się wieczorem 1 lutego. Śpiewany jest przepiękny hymn Exsultet (od pierwszego słowa hymnu, z łacińskiego "Ex saltare", co znaczy "skakać z radości"), czytane fragmenty Księgi Kapłańskiej i Księgi Przysłów, proroctwa apostoła Pawła z listu do Galatów (Ga 3: 24-29), fragment Ewangelii wg św. Łukasza (Łk 2: 22-39). 

» Święto Ofiarowania w Armenii w styczniu 2017


Zapraszamy na świąteczne Msze św. Objawienia i Chrztu Pańskiego
w GLIWICACH, WROCŁAWIU, KRAKOWIE I WARSZAWIE

 

♦ 6 stycznia, godz. 11.00  w Gliwicach
msza św. ormiańskokatolicka

kościół ormiański Trójcy Świętej, ul. Mikołowska 2
(ks. prof. Józef Naumowicz)

♦ 6 stycznia, godz. 16.00 we Wrocławiu
msza św. ormiańskokatolicka

kościół Bożego Ciała, ul. Bożego Ciała 1 (wejście od ul. Świdnickiej)
(ks. prof. Józef Naumowicz; zaproszenie obok)

♦ 6 stycznia, godz. 18.30  w Krakowie
msza św. w obrządku łacińskim
w kościele Miłosierdzia Bożego przy ul. Smoleńsk
(ks. Mirosław Cichoń;   tu zaproszenie)

♦ 7 stycznia, godz. 11.00  w Warszawie
msza św. ormiańskokatolicka

kaplica kościoła Matki Bożej Jerozolimskiej, ul. Łazienkowska 14
(ks. prof. Józef Naumowicz;   tu zaproszenie)


»
 harmonogram Mszy św. dla Parafii Centralnej

» harmonogram Mszy św. dla Parafii Południowej
» harmonogram Mszy św. ogólnopolski

 

PARAFIA CENTRALNA

 
   

Msza św. ormiańskokatolicka w Warszawie

w niedzielę (niedziela przedpostna)
 4 lutego 2018 r., godz. 11.00

w kaplicy Matki Bożej, przy ul. Łazienkowskiej 14.

 11 lutego zaczyna się ormiańska Czterdziestnica czyli Wielki Post
Niedziela Dobraego Życia - BUN BARAKENTAN
(przyp. red.)

 Plan kolejnych mszy św. ormiańskokatolickich w Warszawie (w kaplicy Matki Bożej przy ul. Łazienkowskiej 14, godz. 11.00):

18 lutego - 2. niedz. Wielkiego Postu

4 i 18 marca -  4. i 6. niedziela Wielkiego Postu

2 kwietnia - poniedziałek Wielkanocny – or mereloc czyli omiański dzień modlitw za zmarłych

22 kwietnia - 4. niedziela Wielkanocy; msza św. ku czci męczenników ormiańskich, dla upamiętnienia ofiar ludobójstwa Ormian

6 i 20 maja - 7. niedziela Wielkanocy i Pięćdziesiątnica - Zesłanie Ducha Świętego

3 i 17 czerwca - 2. i 4. niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego

Zapraszam serdecznie - ks. Józef Naumowicz
duszpasterz Ormiańskokatolickiej Parafii Centralnej
pw. św. Grzegorza z Nareku
 

Święto św. Sarkisa – Surp Sarkis (pol. św. Sergiusza) to dzień błogosławieństwa młodzieży.
Jest świętem ruchomym, w tym roku – wg ormiańskokatolicjkiego kalendarza liturgicznego – przypada 27 stycznia
.
Św. Sarkis jest uznawany za patrona zakochanych.

 o św. Sarkisie w j. polskim 
 o św. Sarkisie w j. ormiańskim

(Սուրբ Սարգսի տոնի մասին)

 

 

Kim jesteśmy?
Jesteśmy Katolickim Kościołem Wschodnim, pełnoprawnym członem Kościoła Katolickiego, uznającym władzę i autorytet Biskupa Rzymu. Wyróżnia nas starożytny obrządek ormiański.

czytaj więcej
Obrządek ormiański
Obrządek ormiański wywodzi się z Armenii, z tradycji św. Bazylego. Uformowany przez św. Grzegorza Oświeciciela. Charakterystycznym wyróżnikiem jest język liturgiczny - grabar czyli język staroormiański.
czytaj więcej