|
PISMO ŚWIĘTE NA CO DZIEŃ |
||||
| 6 CZERWCA 2026 r., SOBOTA | ||||
 |
Codzienne czytania |
|||
W tym roku święto uwolnienia z lochu św. Grzegorza Oświeciciela (Սրբոյ Հօրն մերոյ Գրիգորի Լուսաւորչին ելն ի վիրապէն) obchodzimy 6 czerwca.
Również tego dnia przypada wspomnienie - Świętego Ignacego Malojana (Jeranelwujn Ignatios Arkepiskopos Malojani - Երանելւոյն Իգնատիոս Արքեպիսկոպոս Մալոյեանի)
Św. GRZEGORZ OŚWIECICIEL ur. ok.240, zm. ok. 326 – założyciel i patron Kościoła ormiańskiego, męczennik chrześcijański, apostoł Armenii, Święty Kościoła katolickiego, ormiańskiego Kościoła apostolskiego i prawosławnego.
Padł ofiarą prześladowania chrześcijan. Został wrzucony do lochu (obecnie klasztor Chor Wirap), gdzie przebywał 13 lat. Kiedy władca Armenii Trdat III zachorował na tajemniczą chorobę po egzekucji młodych chrześcijanek Rypsymy i Gajane, wezwano Grzegorza. Ten uleczył króla, który uwierzył w moc wiary chrześcijańskiej. Z wdzięczności nie tylko wypuścił św. Grzegorza na wolność, ale sam wraz ze swoim dworem przyjął chrzest i zaprowadził chrześcijaństwo na nowo. Armenia stała się oficjalnie pierwszym na świecie krajem chrześcijańskim.
ŚWIĘTY IGNACY MALOYAN ur. 1869 w Mardin ormiańskokatolicki arcybiskup, święty Kościoła katolickiego. Udał się na naukę do Libanu, by zostać kapłanem. Po półtorarocznym pobycie w Bzommar został posłany do Aleksandrii w Egipcie. Następnie pełnił funkcję sekretarza ormiańskiego patriarchy Konstantynopola. Po rezygnacji poprzedniego arcybiskupa został mianowany jego następcą. W 1911 r. w Rzymie, podczas synodu biskupów ormiańskich, otrzymał sakrę biskupią. W maju 1915 r. znane z okrucieństwa tureckie specjalne oddziały wojskowe Khamsines rozpoczęły masakrę ludności ormiańskiej. Gdy miejscowi dygnitarze namawiali arcybiskupa, aby ukrył się w górach, on odpowiadał: «Pasterz nie może porzucać swych owiec, by ratować własne życie». Uwięziony, zginął śmiercią męczeńską 11 czerwca 1915 r.
Kanonizowany 19 października 2025 roku, na Placu Świętego Piotra w Rzymie przez Ojca Świętego Leon XIV.
w j. polskim i ormiańskim (za kalendarzem FKiDOP 2020):
» św. Grzegorz Oświeciciel » Świety Ignacy Maloyan
W tym roku [2026] 4 czerwca przypada uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, Boże Ciało. To jedna z najważniejszych uroczystości w Kościele katolickim. Pamiątkę ustanowienia Najświętszego Sakramentu Kościół obchodzi w Wielki Czwartek. Jednak wówczas Chrystus rozpoczyna swoją mękę. Dlatego od XIII wieku Kościół obchodzi osobną uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (zwaną potocznie Bożym Ciałem), aby za ten dar niezwykły Chrystusowi w odpowiednio uroczysty sposób podziękować.
Data Bożego Ciała nie jest stała, dlatego święto to rokrocznie może wypadać w różnych terminach. Zawsze jednak jest to czwartek po święcie Trójcy Świętej. Wprowadzenie tej uroczystości do kalendarza liturgicznego poprzedziły objawienia bł. Julianny (1193-1258), przeoryszy augustianek z klasztoru Mont Cornillon niedaleko Liège (Belgia). Pod wpływem tych objawień biskup Robert ustanowił w 1246 r. takie święto dla diecezji Liège i w tym samym roku odbyła się pierwsza procesja eucharystyczna. Następnie papież Urban IV (1261-1264), który wcześniej był archidiakonem katedry w Liège i patriarchą Jerozolimy, w roku 1264 bullą Transiturus wprowadził to święto w Kościele powszechnym jako festum Corporis Christi („święto Ciała Chrystusa”).
» "Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa" (brewiarz.pl)
Յիսուսի Մարմնոյ եւ Արեան տօնը
Սուրբ Հաղորդութեան խորհուրդը հաստատուած է նոյնինքն մեր Տիրոջ Յիսուս Քրիստոսի կողմէ, վերնատան մէջ, վերջին ընթրիքի պահուն, որ կը յիշատակուի Զատկուայ շրջանի` Աւագ հինգշաբթի օրը երեկոյեան երբ Ան իր աշակերտներուն տուաւ Հացը որպէս իր մարմինը ու գինին որպէս իր արիւնը որ թափուեցաւ մեր փրկութեան համար։ (...)
Յիսուսի Մարմնոյ եւ Արեան տօնը, ժամանակին կոչուած էր ''Աստուծոյ Տօն'' եւ առաջին անգամ կատարուեցաւ Պելկիոյ մէջ 1246-ին։ Տօնի հաստատման մեծապէս նպաստած են Պելկիոյ մէջ Սրբուհի Ժիւլիէնի (Juliana of Cornillon) տեսիլքները։ Տօնը առաջին անգամ նշուած է Պելկիոյ Լիէժ քաղաքին մէջ։
Papież Leon XIV zatwierdził promulgację sześciu dekretów Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych. Do beatyfikacji zostanie wyniesiony maronicki patriarcha Elias Hoyek, "Ojciec Wielkiego Libanu", wraz z męczennikami hiszpańskiej wojny domowej. Beatyfikacja ta ma również historyczne i głęboko symboliczne znaczenie dla narodu ormiańskiego.
Patriarcha Elias Hoyek okazał ogromne ludzkie i chrześcijańskie wsparcie ormiańskim uchodźcom i sierotom po ludobójstwie i upadku Cylicji. Jego życzliwa postawa odegrała ważną rolę w zapewnieniu tysiącom Ormian uciekającym z Cylicji schronienia w Libanie.
W tych trudnych dniach wiele ormiańskich sierot, które przybyły do Libanu, zostało tymczasowo zakwaterowanych w klasztorach i budynkach maronickich. Patriarcha zaoferował ormiańskim uchodźcom liczne wioski, jeśli francuskie władze okupacyjne pozwolą im zamieszkać w Libanie.
Drogę do beatyfikacji Patriarchy otwiera uznany przez Kościół cud uzdrowienia Nayefa Abou Assiego, oficera armii libańskiej. W 1965 roku obudził się całkowicie zdrowy po śnie, w którym ukazał mu się patriarcha.
Elias Hoyek był człowiekiem dialogu, wielkiej pasterskiej miłości i ewangelicznego ubóstwa. Urodził się 4 grudnia 1843 roku w Libanie. W wieku 16 lat wstąpił do seminarium, studiował teologię w Rzymie, a w 1870 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po powrocie do ojczyzny założył w Ebrine Zgromadzenie Sióstr Maronickich Świętej Rodziny – pierwszy żeński instytut życia apostolskiego w Kościele maronickim. W 1899 roku został patriarchą Antiochii Maronitów. Stał się jednym z najważniejszych autorytetów społeczeństwa libańskiego, dążącego do uniezależnienia się od Imperium Osmańskiego. Podczas I wojny światowej otworzył klasztory i domy zakonne dla ofiar głodu i wojny, za co został skazany na deportację, której uniknął dzięki interwencji Papieża. Zmarł w 1931 roku w Bkerké.
» artykuł o beatyfikacji w j. polskim » artykuł w j. ormiańskim
 |
|
| Św. Gajane |
 |
|
|
Wizerunek św. Rypsymy na relikwiarzu, który znajduje się u sióstr benedyktynek w Wołowie; |
(święto wszystkich zakonnic męczennic, towarzyszek św.Rypsymy - Syrpoc Hripsimianc, Սրբոց Հռիփսիմեանց)
=
(święto wszystkich zakonnic męczennic, towarzyszek św. Gajany - Syrpoc Gajanianc, Սրբոց Գայիանեանց)
Dziś i jutro wspominamy pierwsze męczennice Armenii, których męczeńska krew leży u podstaw wprowadzenia chrześcijaństwa w tym kraju: Rypsymę (Surp Hripsime), Gajane i ich towarzyszki - grupę ok. 40 dziewcząt, które pod przewodnictwem Gajany poświęciły się Bogu, wybierając życie w bezżeństwie. Podczas prześladowań uciekły z Cesarstwa Rzymskiego i ok. 300 r. schroniły się w Armenii. Tam jednak, ówczesny pogański król Trdat III, który daremnie zabiegał o rękę jednej z nich - Rypsymy, skazał je wszystkie na śmierć przez ukamienowanie.
» o św. Rypsymie
» "Սուրբ Հռիփսիմյանց պատմությունն` ըստ Մովսես Խորենացու" - o św. Rypsymie w j. ormiańskim
» książeczka z modlitwą do św. Rypsymy (PDF; w j. ormiańskim, polskim, transkrypcja)
W pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego obchodzone jest święto Trójcy Przenajświętszej.
Tego samego dnia w Kościele ormiańskim (lac. 20 lipca) upamiętnia się święto wniebowstąpienia proroka Eliasza w ognistym rydwanie.
Eliasz to jeden z największych proroków Starego Testamentu. Wspomina go Księga Kronik, ale najlepiej można go poznać dzięki Księgom Królewskim.Ormiańska duchowość głosi, że Eliasz nigdy tak naprawdę nie umarł...
Piękną syntezę życia proroka Eliasza w formie poetyckiej przekazuje wspomniana Księga Syracha, która powstała około 150 lat przed Chr., a zatem kilkaset lat po życiu Eliasza. Zawiera ona klucz do poznania historii biblijnej proroka Eliasza (48,1-12):
|
Następnie powstał Eliasz, prorok jak ogień, |
Słowem Pańskim zamknął niebo, |
Rozszerzanie misji duszpasterskiej
29 stycznia 2026 r., Jego Eminencja abp Kevork Noradounguian, ordynariusz dla Ormian Katolików Armenii, Gruzji Rosji i Europu wschodniej, mianował Jego Eminencję Ks. Petrosa Yesayana - proboszcza moskiewskiej parafii, wikariusza biskupiego ormiańskiego Kościoła katolickiego na Rosję - również wizytatorem dla Ormian Katolików Białorusi i Kazachstanu.
W dniach 6-14 maja 2026 r., w wigilię Święta Wniebowstąpienia, ks. Petros Yesayan po raz pierwszy odwiedził Kazachstan, co było wielką niespodzianką i ogromną radością dla miejscowych rodzin ormiańskich. Była to pierwsza, historyczna wizyta duchownego katolickiego Kościoła ormiańskiego w Kazachstanie. W Bałchaszu i w rzymsko-katolickiej Katedrze Matki Bożej Fatimskiej w Karagandzie, gdzie ks. Petros sprawował Boską Liturgię, rodziny ormiańskie po raz pierwszy uczestniczyły w ormiańskiej liturgii, w ojczystym języku! Wielu po raz pierwszy przystąpiło do Komunii Świętej. Czworo młodych ludzi i dzieci przyjęło chrzest.
Ks. Petros spotkał się również z lokalnymi biskupami i księżmi Kościoła łacińskiego, zapoznał ich z Kościołem ormiańskokatolickim, przekazał serdeczne pozdrowienia od Jego Eminencji abpa Kevorka Noradounguiana. Odbył spotkania i nawiązał serdeczne relacje z miejscowymi Ormianami katolikami, którzy odczuwają ogromną potrzebę kontaktu z duchownymi ormiańskimi i głębszego zrozumienia własnej duchowej, religijnej tożsamości, która ma głęboko ormiański i głęboko katolicki charakter.
Ks. Petrosa Yesayana złożył również wizytę Ambasadorowi Republiki Armenii w Kazachstanie.
Rozbroić sztuczną inteligencję, nie dla logiki wykluczenia i dominacji
Pierwsza encyklika papieża Leona XIV. Opublikowany 25 maja dokument Ojciec Święty podpisał 15 maja, dokładnie w 135. rocznicę ogłoszenia Rerum Novarum Leona XIII. Wzorem swojego poprzednika, Leon XIV napisał encyklikę społeczną poświęconą jednemu z głównych wyzwań współczesności.
Leon XIV w swojej pierwszej encyklice „Magnifica humanitas” podejmuje refleksję nad społeczną nauką Kościoła w dobie sztucznej inteligencji. Dokument stanowi wezwanie do ochrony „wspaniałego człowieczeństwa, w którym Bóg i ludzkość zamieszkują razem” poprzez promowanie prawdy, godności pracy, sprawiedliwości społecznej i pokoju. W erze cyfrowej należy rozbroić sztuczną inteligencję i przezwyciężyć teorię „wojny sprawiedliwej”, ożywiając dialog i multilateralizm.(...) [TUTAJ cały artykuł]
|
ENCYKLIKA WPROWADZENIE |
Լեւոն ԺԴ-ի շրջաբերականը. ԱԲ թող ծառայէ մարդուն ոչ թէ քիչերու իշխանութեան “Rerum novarum”շրջաբերական նամակի 135րդ տարեդարձին առիթով, Լեւոն ԺԴ Քահանայապետը իր այս “Magnifica humanitas”, առաջին շրջաբերականով կը խորհրդածէ Եկեղեցւոյ ընկերային վարդապետութեան մասին Արհեստական Բանականութեան ժամանակաշրջանին մէջ։ Անոր կոչն է պահպանել «Աստուծմէ բնակուած վսեմ (հոյակապ) մարդկութիւն մը», խթանելով ճշմարտութիւնը, աշխատանքի արժանապատւութիւնը, ընկերային արդարութիւն եւ խաղաղութիւն։ Թուային դարաշրջանին մէջ հարկաւոր է զինաթափ ընել ԱԲ եւ յաղթահարել «արդար պատերազմի» տեսութիւնը (...) » artykuł w j. ormiańskim (Vatican News, sekcja ormiańska) |
Jak chronić człowieczeństwo w epoce inteligentnych maszynԱԲ. Վատիկանի մէջ քննարկում՝ բարոյագիտութեան, լրատուամիջոցներու եւ մարդկային ապագային շուրջ։
Լրագրութեան, տեղեկատուական արհեստագիտութեան, կրթութեան եւ բարոյագիտութեան ոլորտներու միջազգային փորձագէտներ համախմբուեցան Քահանայապետական Ուրպանեան Համալսարանին մէջ, Հաղորդակցութեան Վերատեսչութեան կողմէ կազմակերպուած համագումարին: Սոյն նախաձեռնութիւնը տեղի կ՚ունենայ ընկերային Հաղորդակցութեան համաշխարհային օրուան ծիրէն ներս, երբ Սուրբ Աթոռը կը պատրաստուի դիմագրաւել արդի ժամանակներու ամենավճռական մարտահրաւէրներէն մէկը՝ ինչպէ՞ս պահպանել մարդկային դէմքը, ձայնն ու մտածողութիւնը ալկորիթմներու դարաշրջանին:
„Księga śpiewów żałobliwych” Grzegorza z Nareku, to jedna z najgłębszych i najbardziej wpływowych ksiąg w kulturze ormiańskiej.
Jest napisana jako głęboko osobisty apel do Boga, ale dla wielu czytelników stanowi także dialog między człowiekiem a jego własną duszą. Została napisana ponad tysiąc lat temu, a mimo to do dziś wiele osób wciąż do niej powraca, zwłaszcza w trudnych i niepewnych chwilach. Od wieków przekazywana jest nie tylko jako literatura duchowa, ale także jako „lekarstwo”, recepta na różne choroby. Omawiając książki literatury światowej o silnym oddziaływaniu psychologicznym, nie można było o niej nie wspomnieć.
Jedną z najważniejszych cech „Nareka” jest szczerość. Św. Grzegorz z Nareku (Գրիգոր Նարեկացի Grigor Narekaci), nie próbuje przedstawiać się jako osoba doskonała, nieomylna czy „oświecona”. Wręcz przeciwnie, ujawnia wszystkie swoje wewnętrzne sprzeczności, lęki, poczucie winy, rozbicie i cierpienie psychiczne. Pozwala nam dostrzec, że ludzki ból jest naturalny i że człowiek może mówić o swojej wrażliwości bez maski. Człowiek rozumie, że nie jest sam w swojej wewnętrznej walce.
„Narek” uczy człowieka, by nie uciekał od własnego wnętrza. Pokazuje, że rozmowa o bólu bywa częścią procesu zdrowienia. Język "Nareka" charakteryzuje się wyjątkową muzykalnością. Powtórzenia, rytm, obrazowość i płynność modlitwy tworzą poczucie wewnętrznego skupienia.
Św. Grzegorz z Nareku wierzy, że nawet najbardziej złamany człowiek może być godny miłości, miłosierdzia i przebaczenia. Pozwala to człowiekowi nie utożsamiać się ze swoimi błędami i bólem. Przypomina, że człowiek pełni nie tylko rolę społeczną, ale także posiada duchową i emocjonalną głębię, która wymaga uwagi. (za: Vatican News)
W diasporze ormiańskiej Księga śpiewów żałobliwych była wydawana w każdej większej kolonii ormiańskiej. Począwszy od XIX w., podejmowane były również próby przekładów dzieła na inne języki. Pierwsze udane przekłady powstały na przełomie XIX i XX w. Na język polski pieśni z "Księgi śpiewów żałobliwych" tłumaczyli Anna Kamieńska, Witold Dąbrowski oraz Andrzej Mandalian.
W kościołach będących miejscem kultu św. Rity przeważnie 22. dnia każdego miesiąca odprawiane są msze św., najczęściej połączone z obrzędem poświęcenia róż. 22 maja odbywają się, również w Kościele ormiańskokatolickim, uroczyste mszę św.
Z okazji 55. rocznicy śmierci (zmarł zm. 16 maja 1971 w Rzymie) 12 maja 2026 r. w Erywaniu odbyła się prezentacja nowej książki poświęconej patriarsze Grzegorzowi Piotrowi XV Agadżanianowi, pt.: „Kardynał”. Przedstawia ona epopeję niezwykłego życia potężnego, a jednocześnie niezwykle skromnego Ormianina, niegdyś jednej z najbardziej wpływowych postaci na świecie, jedynego ormiańskiego kardynała Watykanu i patriarchy ormiańskiego Kościoła katolickiego, który do niedawna z różnych powodów był „ukrywany” przed narodem ormiańskim.
55 lat temu, z okazji śmierci Kardynała, padły prorocze słowa papieża Pawła VI, że „historia pokaże, co Mu zawdzięcza chrześcijańska Armenia, misje katolickie, Stolica Apostolska i cały Kościół”.
12 września 2024 r. odbyła się uroczysta ceremonia przeniesienia szczątków katolikosa-patriarchy Sługi Bożego kard. Grzegorza Piotra XV Agadżaniana z Rzymu do Bejrutu. Jego ciało spoczęło w ormiańskokatolickiej katedrze świętych Eliasza i Grzegorza Oświeciciela, ostatnim kościele zbudowanym przez kardynała Aghajaniana. [TUTAJ artykuł]
Trwa proces beatyfikacyjny Sługi Bożego Patriarchy kard. Grzegorza Piotra XV Agadżaniana.
Książka dopełnia niezwykły i wyjątkowy obraz wielkiego Ormianina, słynnego duchownego, ujawnia również kilka tajemniczych wydarzeń.
Maj to miesiąc przebudzenia, rozkwitu i witalności natury. Jednak dla nas, dzieci Kościoła katolickiego, miesiąc ten ma o wiele głębsze i bardziej duchowe znaczenie. Maj jest poświęcony Najświętszej Maryi Pannie, Matce naszego Pana i Orędowniczce całej ludzkości.
W tych dniach, kiedy w kościołach odmawia się Różaniec, nie tylko przesuwamy paciorki, ale krok po kroku zbliżamy się do serca Matki Bożej, aby przez Nią dotrzeć do Jezusa.
Różaniec nie jest zwykłą modlitwą, lecz streszczeniem Ewangelii. Odmawiając „Zdrowaś Maryjo”, przeżywamy na nowo tajemnice zbawienia: narodziny, mękę, zmartwychwstanie i chwałę Jezusa. Cała istota Maryi jest zwrócona ku Synowi. Dlatego zapraszając Maryję do naszych domów, w rzeczywistości otwieramy drzwi Chrystusowi.
W dzisiejszym zabieganym i często burzliwym świecie rodziny stoją przed wieloma wyzwaniami. Nasze domy potrzebują duchowej tarczy. Różaniec jest właśnie tą ochroną. (...)
«Մարիամ՝ Մայիսեան Ծաղիկը եւ Մեր Կեանքի Պաշտպանը»
Մայիս ամիսը բնութեան զարթօնքի, ծաղկումի եւ կենսունակութեան ամիսն է։ Սակայն մեզի՝ Կաթողիկէ Եկեղեցւոյ զաւակներուս համար, այս ամիսը ունի շատ աւելի խորունկ եւ հոգեւոր իմաստ մը։ Մայիսը նուիրուած է Ամենասուրբ Կոյս Մարիամին՝ մեր Տիրոջ Մօր եւ համայն մարդկութեան Բարեխօսին։
Այս օրերուն, երբ եկեղեցիներու մէջ կը հնչէ Վարդարանի աղօթքը, մենք պարզապէս ուլունքներ չենք դարձներ, այլ քայլ առ քայլ կը մօտենանք Աստուածամօր սրտին, որպէսզի անոր միջոցով հասնինք Յիսուսի։
zdjęcie: Kaplica Matki Bożej w klasztor w Bzommar (Liban), będącym sanktuarium maryjnym Matki Bożej z Bzommar,
a także siedzibą Patriarchatu Ormiańskiego Kościoła Katolickiego.
| WATYKAN |
Pod takim hasłem, zaczerpniętym z orędzia Leona XIV na tegoroczny Dzień Środków Społecznego Przekazu, 21 maja odbędzie się międzynarodowa konferencja organizowana przez Dykasterię ds. Komunikacji we współpracy z Dykasterią ds. Kultury i Edukacji oraz Fundacją św. Jana XXIII. W wydarzeniu, które odbędzie się w auli Papieskiego Uniwersytetu Urbaniana wezmą udział przedstawiciele instytucji i środowisk akademickich, eksperci sektora hi-tech, a także dziennikarze.W orędziu Leon XIV podkreśla, że człowiek realizuje swoje powołanie poprzez relacje i komunikację z innymi. Ostrzega, że rozwój sztucznej inteligencji może zagrozić autentycznym więziom międzyludzkim, gdy technologia zaczyna naśladować ludzkie emocje, głos czy obecność.«Պահպանել մարդկային ձայներն ու դէմքերը». Միջազգային գիտաժողով՝ Արհեստական Բանականութեան շուրջ
Յառաջիկայ 21 Մայիսին, Քահանայապետական Ուրպանեան Համալսարանին մէջ տեղի պիտի ունենայ միջազգային գիտաժողով մը, որ նուիրուած է Արհեստական Բանականութեան ազդեցութեան եւ մարդկային հաղորդակցութեան էութեան պահպանման։ Ձեռնարկը կը համախմբէ ակադեմականներ ու մասնագէտներ՝ քննարկելու համար արհեստագիտական նորարարութիւնները մարդկային արժէքներու, բարոյականութեան եւ Լեւոն ԺԴ. Պապի պատգամին լոյսին տակ։
W NIEDZIELĘ 17 MAJA 2026 R. O GODZINIE 11.00
w kaplicy Matki Bożej
przy ul. Łazienkowskiej 14 w WARSZAWIE
Dlaczego ta 7. Niedziela Wielkanocna w liturgii ormiańskiej jest nazywana Drugą Niedzielą Palmową albo Kwietną - o tym w niedzielę!
I czy miesiąc maj w tej tradycji jest także poświęcony Matce Bożej ?
ks. Józef Naumowicz
Jest to jedno z głównych świąt Chrystusa. Kościół przyjął tradycję obchodzenia tego święta 40 dni po Wielkanocy, a Zesłania Ducha Świętego 50 dni po Wielkanocy, czyli 10 dni po Wniebowstąpieniu. Tematem przewodnim liturgii 6. tygodnia po Wielkanocy są ostatnie dni ukazania się zmartwychwstałego Chrystusa i Jego odejście z tego świata. Opis Wniebowstąpienia znajdujemy w Ewangelii św. Łukasza (Ew. Łk 24, 52) i w Dziejach Apostolskich (Dz 1, 9-11), podczas gdy pozostałe Ewangelie kończą się poleceniem Chrystusa skierowanym do uczniów, aby głosili Jego Ewangelię na całym świecie.
W obrządku ormiańskim Wniebowstąpienie Chrystusa świętuje się tradycyjnie w czwartek. Według tegorocznego kalendarza liturgicznego przypada ono 14 maja 2026 r. W Polsce (podobnie jak we Włoszech) uroczystość Wniebowstąpienia - zgodnie z dekretem watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów - od 2004 r. kościół rzymskokatolicki obchodzi w VII Niedzielę Wielkanocną (w tym roku 17 maja).
Dzień Wniebowstąpienia jest dla Ormian bardzo radosny, także jako radosne ludowe święto ormiańskie. Zwykle wypada w środku wiosny, co daje ludziom możliwość wyjścia na dwór, na pola i w góry. Grupy mężczyzn biorą udziału w różnych grach i konkursach, a kobiety i dziewczęta losują miedzy sobą wcześniej przygotowane najróżniejsze wróżby, dotyczące ich przyszłości - a to o dobrym życiu czy pięknym narzeczonym, a to o pięknym domu. Mają przy tym wiele radości i dobrą zabawę. Śpiewają też różne piosenki i wykonują tańce. W wielu wsiach, a także miastach zwyczaj ten zachował się i pozwala na utrwalenie tradycji ludowych.
Niedziela 17 maja, Siódma Niedziela Wielkanocna, jest w Kościele ormiańskim Drugą Niedzielą Palmową. Jest przypomnieniem Wniebowstąpienia Chrystusa, upamiętnia Jego triumfalny wjazd do Nieba; daje nam nadzieję na wejście po śmierci do nieba i przebywanie w Bożej obecności.
» o święcie Wniebowstąpienia (w j. ormiańskim)
| WATYKAN |
W rok po swoim wyborze, 8 maja 2026, Papież Leon XIV uda się w pielgrzymkę do sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Pompejach. Właśnie w tym dniu, poświęconym Matce Bożej Pompejańskiej, w 2025 r. kardynałowie wybrali Roberta Prevosta nowym Następcą Świętego Piotra.«Խաղաղութիւն բոլորիդ. Զինաթափ եւ զինաթափեցնող խաղաղութիւն». Լեւոն Պապին ընտրութեան առաջին տարեդարձը
2025 թուականի մայիսի 8-ին, Հռոմի մէջ տեղի ունեցած Կարդինալական Պապընտիր Ժողովի ընթացքին, Ժողովականները ընտրեցին Ֆրանչիսկոս Պապին յաջորդը յանձինս Կարդինալ Ռոպերթ Ֆրանսիս Փրեվոսթին, որ որոշեց առնել Լեւոն ԺԴ. անունը։
Ընտրութենէն անմիջապէս ետք արտասանած իր առաջին խօսքերով՝ «Խաղաղութիւն բոլորիդ», Ան ընդգծեց թէ իր հովուական եւ համաշխարհային առաքելութեան առանցքն է՝ խաղաղութիւնը ։
Մէկ տարի անց, անոր գործունէութիւնը կարելի է դիտարկել որպէս բազմաշերտ հովուական եւ դիւանագիտական ընթացք, ուր միախառնուած են եկեղեցական վերանորոգումը, միջեկեղեցական երկխօսութիւնը եւ մարդկային տառապանքներուն նկատմամբ զգայունութիւնը։
» cały artykuł w j. ormiańskim (Vatican News, sekcja ormiańska)
Sztuczna inteligencja może przyspieszyć pracę ewangelizacyjną, obniżyć koszty tworzenia materiałów i pomóc misjonarzom docierać z przekazem tam, gdzie człowiekowi trudno być fizycznie obecnym.
O praktycznym wykorzystaniu AI w służbie Kościoła podczas międzynarodowego webinaru Papieskiej Unii Misyjnej mówił producent medialny i dziennikarz Karol Gnat. Spotkanie w ramach przygotowań do 110-lecia PUM było poświęcone animacji misyjnej i formacji w dobie rozwoju sztucznej inteligencji.
Karol Gnat, który jest także członkiem sekcji „Kościół wobec AI” Polskiej Akademii Nauk, podkreślił w rozmowie z Vatican News, że pierwszym zadaniem Kościoła wobec AI jest edukacja. W swej prezentacji pokazywał, jak z pomocą AI tworzyć proste animacje i materiały wideo przydatne w pracy misyjnej. „Jeśli czegoś nie znamy, to się tego lękamy” – zauważył. Jak dodał, lęk prowadzi do odrzucenia narzędzi albo nadawania im wyłącznie negatywnego znaczenia. Dlatego ważne jest zrozumienie, jak działają modele językowe, generowanie obrazu, wideo czy awatarów.
7 maja 351 roku na niebie ukazał się świetlisty krzyż, który rozciągał się nad całą starą Jerozolimą, poczynając od Golgoty aż do Góry Oliwnej. Był tak świetlisty, mieniący się barwami, że jaśniał o wiele bardziej niż słońce. Był widoczny przez kilka godzin. Mieszkańcy Świętego Miasta zbiegli się wtedy na modlitwę do bazyliki na Golgocie, stojącej na miejscu ukrzyżowania i zmartwychwstania Jezusa, gdzie były czczone relikwie Krzyża Św., ale także grób, w którym dokonało się zmartwychwstanie Jezusa.
Powstałej wówczas panice trudno się dziwić. Starożytni – nie tylko poganie, ale także chrześcijanie – do cudownych znaków podchodzili z całą powagą. Taki fenomen został uznany za zapowiedź niezwykłych wydarzeń. Biskup Cyryl* (późniejszy św. Cyryl Jerozolimski) napisał list do cesarza Konstancjusza – syna Konstantyna Wielkiego, w którym opisuje cudowną i piękną scenę. Św. Cyryl mówi Konstantynowi, że objawienie jest prawdziwym świadectwem wiary chrześcijaństwa. Napomina cesarza, że objawienie jest dla niego znakiem, aby pozostał niezachwiany w swojej wierze i przestał bronić heretyckiego ruchu arianizmu (arianizm utrzymuje, że Syn jest odrębny od Ojca i dlatego jest Jemu podporządkowany).
Ten list jest często czytany w obrządkach wschodnich podczas liturgicznego wspomnienia tego cudu.
» dzisiejsza Ewangelia wg św. Jana 7, 14-23
» Կիրակնօրեայ Աւետարանական խորհրդածութիւն: Տօն Երեւման Սրբոյ Խաչին
o Cudzie Krzyża w j. ormiańskim (VATICAN NEWS)
| LIBAN - PATRIARCHAT |
W ciepłej i pobożnej atmosferze społeczność szkoły, na czele z dyrektorem szkoły, panem Grégoire Calouste, zebrała się, aby uczcić pamięć świętego i odnowić ślubowanie wierności lojalności i poświęcenia, których Święty stanowi wzór.
Uroczystej ceremonii przewodniczył czcigodny Ojciec Masztoc, najwyższy archiprezbiter klasztoru w Bzommar, w towarzystwie kierownika duchowego szkoły, ojca Sahaka, archiprezbitera Keshishiana, oraz członków Zakonu. Wizerunki świętego Ignacego Maloyana zostały poświęcone specjalnymi modlitwami i pieśniami religijnymi. Ozdobią one wszystkie sale lekcyjne szkoły, stając się źródłem inspiracji dla uczniów.
Մեսրոպեան վարժարանը՝ հաւատքի, յիշողութեան եւ արժէքներու վերահաստատման կեդրոն
2026 թուականի Ապրիլ 27-ին, Պէյրութի Մեսրոպեան բարձրագոյն վարժարանին մէջ տեղի ունեցաւ հանդիսաւոր արարողութիւն՝ նուիրուած Մեծ Եղեռնի նահատակ Սուրբ Իգնատիոս Մալոյեանի յիշատակին, որուն ընթացքին օրհնուեցան սուրբին պատկերները եւ բացումը կատարուեցաւ անոր վեհաշուք խճանկարին։ Այս նախաձեռնութիւնը նպատակ ունէր վերանորոգելու աշակերտութեան ուխտը՝ հաւատարիմ մնալու սուրբի պատգամած քրիստոնէական հաւատքին ու ազգային արժէքներուն։ (...)
» cały artykuł w j. ormiańskim
 |
| Rozpoczęcie miesiąca Maryi (parafia Ormiańskiego Kościoła Katolickiego św. Grzegorza z Nareku, Erywań 2026) |
Odmawiać różaniec bowiem to nic innego, jak kontemplować z Maryją oblicze Chrystusa. (św. Jan Paweł II)
Մարիամի հետ՝ աղօթել Քրիստոսին (Սբ. Յովհաննէս Պօղոս Բ.)
Maj w Kościele katolickim jest miesiącem szczególnie poświęconym Matce Bożej. Przez cały miesiąc odprawiane są nabożeństwa majowe, które są najbardziej popularną formą czci Matki Bożej w tym czasie. Centralną częścią nabożeństwa majowego jest Litania Loretańska, jeden ze wspaniałych hymnów na cześć Maryi, w którym wysławiane są Jej wielkie cnoty i przywileje, jakimi obdarzył Ją Bóg.
W katolickim Kościele, również w Armenii, w maju odbywają się nabożeństwa i procesje poświęcone Najświętszej Marii Pannie, codzienną modlitwą różańcową, litanią poświęconą Maryi, a także pieśniami Jej poświęconymi. W ormiańskim Kościele nie ma tradycji oddzielnego "miesiąca różańcowego" (w łacińskim - październik). Nabożeństwo majowe znane było na Wschodzie już w V wieku. W Kościele zachodnim w I tysiącleciu maj jako miesiąc Maryi święcono raczej sporadycznie. Dopiero na przełomie XIII i XIV w. powstał pomysł, aby miesiąc ten poświęcić Maryi.
Modlitwa do Matki Bożej:
|
Kim jesteśmy?
|
|
|---|---|
Jesteśmy Katolickim Kościołem Wschodnim, pełnoprawnym członem Kościoła Katolickiego, uznającym władzę i autorytet Biskupa Rzymu. Wyróżnia nas starożytny obrządek ormiański.
|
|
Obrządek ormiański
|
|
|---|---|
Obrządek ormiański wywodzi się z Armenii, z tradycji św. Bazylego. Uformowany przez św. Grzegorza Oświeciciela. Charakterystycznym wyróżnikiem jest język liturgiczny - grabar czyli język staroormiański.
|