Szósty i ostatni tydzień Pięćdziesiątnicy prowadzi nas do święta Wardawar, czyli Przemienienia Pańskiego. Zgodnie z obrządkiem ormiańskim jest to tydzień bez wspomnienia Świętych.
W sobotę, 11 lipca 2026 r., obchodzimy Święto Arki. Jest to starożytna Arka Przymierza, która zawiera Dziesięć Przykazań, które Bóg dał Mojżeszowi na górze Synaj. Przykazania te miały służyć jako drogowskaz dla ludu, który na rozkaz Pana opuścił Egipt i szedł przez pustynię ku Ziemi Obiecanej. W Arce Przymierza znajdowała się również laska Mojżesza, którą uderzył wody Morza Czerwonego i rozdzielił je, a także złoty dzban z kilkoma kawałkami manny, która zstąpiła z nieba.
Arka symbolizuje Kościół: to miejsce Najświętsze Starego Testamentu, i symbolizuje Miejsce Najświętsze Nowego Testamentu - którym jest święte ciało i krew Jezusa Chrystusa w Najświętszej Komunii.
Kościół ormiański czci nie tylko święte przedmioty Starego Testamentu, takie jak Arka Przymierza, ale także wszystkich świętych Starego Testamentu. Czci praojców - od Adama do Noego, patriarchów - od Abrahama do Józefa, a także wszystkich proroków: 12 proroków większych, od Mojżesza do Daniela, i 12 proroków mniejszych, od Amosa do Zachariasza.
Kościół składa się z członków ludu Bożego. Pokolenie poprzedzające Abrahama zostało nazwane ludem Bożym, obdarzonym szczególnym powołaniem przygotowania przyjścia Mesjasza. A po przyjściu Jezusa Chrystusa wszyscy, którzy przyjęli jego przesłanie i uwierzyli w Chrystusa, stali się ludem Bożym. Ochrzczeni stali się nowym ludem, to znaczy prawdziwym ludem Bożym, w którym nie ma już żadnej różnicy między narodami i ludami, lecz wszyscy są jedno w Chrystusie. To rozumienie Kościoła i jego związek ze Starym Testamentem są charakterystyczne dla Kościoła ormiańskiego w szczególności i dla wszystkich wielkich świąt w ogóle.
Kościół ormiański, w procesie swojego powstawania, w znacznym stopniu skorzystał z Kościoła jerozolimskiego, dostrzegając w nim obraz Kościoła założonego przez Chrystusa. Większość zwyczajów, takich jak zasłona okrywająca tabernakulum i święta świętych Starego Testamentu, pochodzi ze Starego Testamentu - Święto Arki Przymierza również do nich należy.
W niedzielę, 12 lipca 2026 r. obchodzimy Wardawar – „Święto Róż”, Przemienienie Pańskie.
W Kościele ormiańskim święto Przemienienia Pańskiego Jezusa Chrystusa obchodzone jest 98 dni po Wielkanocy. Podczas tego popularnego przedchrześcijańskiego święta Ormianie dekorowali świątynię bogini Asdgh (bogini miłości, piękna, płodności i wody) różami, wypuszczali gołębie i bawili się w wodne gry. Święty Grzegorz Oświeciciel połączył Wadawar z Przemienieniem Pańskimi. Współcześnie w Armenii jest to święto, podczas którego ludzie oblewają się nawzajem wodą.
Upamiętnia ono przemianę, która dokonała się w Jezusie podczas modlitwy. Twarz Chrystusa zajaśniała jak słońce, a Jego szaty stały się lśniąco białe. Apostołowie Piotr, Jakub i Jan byli świadkami tego wydarzenia, które miało miejsce na górze Tabor.
Ewangeliści św. Mateusz, św. Marek i św. Łukasz tak to opisują:
Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!» Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się!» Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie». Wtedy zapytali Go uczniowie: «Czemu więc uczeni w Piśmie twierdzą, że najpierw musi przyjść Eliasz?» On odparł: «Eliasz istotnie przyjdzie i naprawi wszystko. Lecz powiadam wam: Eliasz już przyszedł, a nie poznali go i postąpili z nim tak, jak chcieli. Tak i Syn Człowieczy będzie od nich cierpiał». Wtedy uczniowie zrozumieli, że mówił im o Janie Chrzcicielu. (Mt 17, 1-13)
Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam się przemienił wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe, tak jak żaden na ziemi folusznik wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co powiedzieć, tak byli przestraszeni. I zjawił się obłok , osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie!» I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy „powstać z martwych”. I pytali Go: «Czemu uczeni w Piśmie twierdzą, że wpierw musi przyjść Eliasz?» A On im rzekł: «Istotnie, Eliasz przyjdzie najpierw i wszystko naprawi. Ale jak jest napisane o Synu Człowieczym? Ma On wiele cierpieć i być wzgardzony. (Mk 9, 1-12)
W jakieś osiem dni po tych naukach wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił , wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu , którego miał dopełnić w Jeruzalem. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwu mężów, stojących przy Nim. Gdy oni się z Nim rozstawali, Piotr rzekł do Jezusa: «Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, pojawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok. A z obłoku odezwał się głos: «To jest Syn mój, Wybrany , Jego słuchajcie!» W chwili gdy odezwał się ten głos, okazało się, że Jezus jest sam. A oni zachowali milczenie i w owym czasie nikomu nic nie opowiedzieli o tym, co zobaczyli. (Łk 9, 28-36)
Historyk Jeghisz z V wieku napisał modlitwę odmawianą w Kościele w to święto:
«Տե՛ր, օրհնիր այս տարվա բերքը և պաշտպանիր բոլոր վտանգներից, և թող Քո աջը, Տե՛ր, պահպանի մեզ ամբողջ տարվա ընթացքում»։
„O Panie, pobłogosław plony tego roku i chroń od wszelkich niebezpieczeństw, a Twoja prawica, o Panie, niech nas strzeże przez cały rok”
Եկեղեցական գիտելիքներ Զ. Շաբաթ Զկնի Պենտեկոստէի (5-12 Յուլիս 2026)
Հոգեգալստեան վեցերորդ ու վերջին շաբաթը մեզ կը հասցնէ մինչեւ Վարդավառի կամ Պայծառակերպութեան տօնը։ Գալով Սուրբերու տօնակատարութեան, այս շաբթուայ ընթացքին չի կատարուիր որեւէ սուրբի տօն, այլ ըստ հայկական ծիսակատարութեան, Պահոց շաբաթ կ՛ըլլայ, ուստի եւ զուրկ սուրբի տօներէ։
Շաբաթ օրը 11 Յուլիսին, տօն է Տապանակին։ Ինչպէս գիտենք ան հին Ուխտի տապանակն է, որ կը պարուանկէ Տասը պատուիրանները զոր Աստուած տուաւ Մովսէսին, Սինայի լերան վրայ, որոնք պիտի ուղղէին ժողովուրդը որ Տիրոջ հրամանով դուրս ելած էր Եգիպտոսէն եւ անապատին մէջէն կը քալէր դէպի խոստացուած երկիրը։ Ուխտի Տապանակին մէջ կար նաեւ Մովսէսի գաւազանը, որով ան զարկած էր Կարմիր Ծովու ջուրերուն եւ զանոնք երկուքի ճեղքած. Ի վերջոյ կային մի քանի կտորներ երկնքէն իջած Մանանայէն, դրուած ոսկիէ սափորի մը մէջ։ (...)
» cały artykuł w j. ormiańskim
za: Vatican News, sekcja ormiańska