Զատկական Ե Կիրակի - Տօն Երեւման Սուրբ Խաչի
Dzisiaj, w piątą Niedzielę Wielkanocną, Kościół ormiański obchodzi jedno z czterech świąt Świętego Krzyża. W innych Kościołach wschodnich – zawsze 7 maja.
7 maja 351 roku na niebie ukazał się świetlisty krzyż, który rozciągał się nad całą starą Jerozolimą, poczynając od Golgoty aż do Góry Oliwnej. Był tak świetlisty, mieniący się barwami, że jaśniał o wiele bardziej niż słońce. Był widoczny przez kilka godzin. Mieszkańcy Świętego Miasta zbiegli się wtedy na modlitwę do bazyliki na Golgocie, stojącej na miejscu ukrzyżowania i zmartwychwstania Jezusa, gdzie były czczone relikwie Krzyża Św., ale także grób, w którym dokonało się zmartwychwstanie Jezusa.
Powstałej wówczas panice trudno się dziwić. Starożytni – nie tylko poganie, ale także chrześcijanie – do cudownych znaków podchodzili z całą powagą. Taki fenomen został uznany za zapowiedź niezwykłych wydarzeń. Biskup Cyryl* (późniejszy św. Cyryl Jerozolimski) napisał list do cesarza Konstancjusza – syna Konstantyna Wielkiego, w którym opisuje cudowną i piękną scenę. Św. Cyryl mówi Konstantynowi, że objawienie jest prawdziwym świadectwem wiary chrześcijaństwa. Napomina cesarza, że objawienie jest dla niego znakiem, aby pozostał niezachwiany w swojej wierze i przestał bronić heretyckiego ruchu arianizmu (arianizm utrzymuje, że Syn jest odrębny od Ojca i dlatego jest Jemu podporządkowany).
Ten list jest często czytany w obrządkach wschodnich podczas liturgicznego wspomnienia tego cudu.
7 maja 351 roku na niebie ukazał się świetlisty krzyż, który rozciągał się nad całą starą Jerozolimą, poczynając od Golgoty aż do Góry Oliwnej. Był tak świetlisty, mieniący się barwami, że jaśniał o wiele bardziej niż słońce. Był widoczny przez kilka godzin. Mieszkańcy Świętego Miasta zbiegli się wtedy na modlitwę do bazyliki na Golgocie, stojącej na miejscu ukrzyżowania i zmartwychwstania Jezusa, gdzie były czczone relikwie Krzyża Św., ale także grób, w którym dokonało się zmartwychwstanie Jezusa.
Powstałej wówczas panice trudno się dziwić. Starożytni – nie tylko poganie, ale także chrześcijanie – do cudownych znaków podchodzili z całą powagą. Taki fenomen został uznany za zapowiedź niezwykłych wydarzeń. Biskup Cyryl* (późniejszy św. Cyryl Jerozolimski) napisał list do cesarza Konstancjusza – syna Konstantyna Wielkiego, w którym opisuje cudowną i piękną scenę. Św. Cyryl mówi Konstantynowi, że objawienie jest prawdziwym świadectwem wiary chrześcijaństwa. Napomina cesarza, że objawienie jest dla niego znakiem, aby pozostał niezachwiany w swojej wierze i przestał bronić heretyckiego ruchu arianizmu (arianizm utrzymuje, że Syn jest odrębny od Ojca i dlatego jest Jemu podporządkowany).
Ten list jest często czytany w obrządkach wschodnich podczas liturgicznego wspomnienia tego cudu.
* Święty Cyryl Jerozolimski - grecki biskup Jerozolimy (348–386) i doktor Kościoła, święty Kościoła katolickiego, ormiańskiego, koptyjskiego, prawosławnego, ewangelickiego, anglikańskiego.
» dzisiejsza Ewangelia wg św. Jana 7, 14-23
» Կիրակնօրեայ Աւետարանական խորհրդածութիւն: Տօն Երեւման Սրբոյ Խաչին
o Cudzie Krzyża w j. ormiańskim (VATICAN NEWS)